woensdag 22 juni 2016

Leesadvies voor een kieskeurige veellezer (plus: "want ad")

"Ik ben een kieskeurige veellezer. Favorieten zijn Nick Hornby (bv. "About a Boy"), A.M. Forster ("This book will save your life"), Matthew Quick ("Silver Linings Playbook"), en Jojo de Moyes. Franziska Stallmann is ook prachtig. Of "Gouden Jaren". Of "Gisele" van Susan Smit. 

Van boeken van deze auteurs houd ik met hart en ziel vanwege hun humor en realisme. Stuk voor stuk zijn het verhalen met een bite die je in verwondering optillen en wakker maken uit sleur of illusies van somberheid. 

Herken je je hierin? Bevriend me! Want dan wil ik weten wat jij leest."

Dat schreef ik van de week op mijn profiel op Boekenliefde.nl. In de hoop daar nieuwe leesvrienden en vooral: meer van dit soort bijzondere boeken te vinden. Want deze boeken openen iets in mij... iets waarvan ik meer wil ervaren.

Vlak nadat mezelf op Boekenliefde zo omschreef, viel mijn oog - na 5 jaar enthousiast en trouw actief lid en bezoeker van de fysieke en digitale bieb Amstelland - van de week voor het eerst op het knopje "Lees- en luisteradvies" van de biebwebsite.

Ach. zou de oplossing van mijn boekenvraag al die jaren vlak onder mijn ogen klaar hebben gelegen? Zoiets zou niet voor het eerst zijn.

Hoopvol typte ik genoemde auteurs in.

De website gaf mij een veelbelovend aantal namen. Blij klikte ik door. Al iets minder blij klikte ik ook weer terug. Al bij het lezen van de beschrijving vielen er veel boeken, zelfs hele auteurs af. Sorry, mensen. Maar iemand is kieskeurig en kieskeurig, en niet omdat ze nooit veel heeft geprobeerd. Au contraire.

Enfin: een paar lucky boeken vielen in de prijzen met een reservering van mijn kant.

En vol verwachting laadde ik de gereserveerde boeken in mijn fietstas, op weg naar hun auditie, wachtend op mijn nachtkastje. Ondanks zorgvuldige voorselectie, stelden toch velen teleur. Ik noem een Penelope Fitzgerald met "The Bookshop". Veelbelovende naam... en titel... maar... hoezo uplifting? Ik heb het boek gescand (of het een plek in vakantiebagage verdiende ja of nee), maar pfff... de laatste zin. Iets met heel veel sadness.

Van Emily Barr wachtte mij "the Perfect Lie". Het boek begint romantisch en hoopvol, met een mooie liefde, met vriendschap en een heldendaad. Helaas is het all downhill vanaf daar, het grimey verleden van La Personage Principiel in. Ja, OK, het loopt "goed" af - als je [spoiler alert] een onontdekte moord op een pedofiel die volgens de hoofdpersoon toch te weinig straf had, goed kan noemen. En als je blij wordt van de niet eens zo subtiele hint naar een van misbruik en corruptie doortrokken justitieel systeem, ter rechtvaardiging. Dat deze "terechte" moordenaar dan een romantische zonsondergang tegemoet gaat... als je daar blij van wordt, dus... ik niet. Helaas, Emily.

Wel mee in de vakantietas mag J.B. Morrisson's "Extra Ordinary Life...". Ja, dat was een goede tip. Ik heb ook nog goede hoop voor Dawn French (staat gereserveerd).

Dus... Een, wellicht twee treffers na het invoeren van zes auteurs... nee, de kwaliteit van het Leesadvies van de bieb viel me tegen.

Gelukkig was daar Kitty Killian op Facebook met leestips en quotes. Nora Ephron heeft de screening al achter de rug, en mag voluit mee op reis. Met Alexander McCall Smith komt het ook wel goed. Hij schreef een hele serie, dus dat schiet op. Ook trof ik op een uitstalkast in de stenen bieb "the year of taking chances" van Lucy Diamond ... ik geloof dat zij het ook gaat halen. Mooi.

Er waren ook nog een paar andere ingangen, die me nu even ontschieten, maar als ze goed zijn schieten ze vanzelf weer binnen.

Leesvoer voor de vakantie: in de pocket.

Maar... dat Lees- en Luisteradvies van de bieb... dat zou inmiddels toch wel een hogere "hit" score moeten kunnen opleveren? Ik gun het de bieb (en al haar lezers).

En PS: ik ben dus echt op zoek naar Boekenvrienden die ook zo dol zijn op de boeken in de eerste alinea van dit blog. Ben jij zo'n Boekenvriend of wil je dat zijn? Bevriend me @Boekenliefde. Of stuur een pingeltje via je favo kanaal, zij het mail, twitter, Facebook, What's App of wellicht een papieren brief of ansichtkaart. 

Over Boekenliefde: deze website heeft mijn hart veroverd door haar efficiency. Als je lid bent van de bieb kun je je biebaccount koppelen aan die bij Boekenliefde. Boekenliefde trekt je leeninfo dan direct uit het systeem van de bieb en voila: je online boekenkast vult zich automatisch met boeken die je tenminste in handen hebt gehad. Je kan ze recenseren, of dat laten. Ik beschrijf graag boeken die me plezier gaven bij het lezen, en ook, waarom. (Boeken die ik stom vond, verwijder ik. Dat doet me ook veel plezier : )) 

Als ik zo'n beschrijving dan later eens terugkijk, bemerk ik of het nog klopt voor mezelf. Of misschien was het een privé hype, of kijk ik er inmiddels weer heel anders tegenaan. Nooit meer hoeven denken: "ken ik dat boek, of...?" is mij een groot genoegen. Evenals het herlezen van mijn eigen ervaring met een boek. Dat is eigenlijk nog heerlijker, dan ik van het bezit ervan geniet.

Hoera voor lezers... vooral kieskeurige veellezers, zoals ik =)

maandag 20 juni 2016

Kleuters knippen

Afgelopen donderdag mocht ik zomaar opeens in de kleuterklas van onze dochter helpen met knutselen! Wat heerlijk. De kleuters gingen handjes knippen, als verrassing bij het afscheid van een van de klasgenootjes.

Vier kindjes bleken niet te kunnen knippen. Ekeken daar heel sip bij. "Ze moeten het echt leren! Hoe kan het toch, dat kindjes niet kunnen knippen?" vertrouwde juf mij terzijde toe - ze dacht vast aan rapporten en de toekomst. Knippen is een belangrijke kleutervaardigheid, en schijnt verwant te zijn aan leren schrijven. Tja... ik vertelde dat onze zoon, inmiddels acht, als kleuter ook niet goed kon knippen. Hij hield niet van knutselen, ik ook niet bijzonder, dus wij konden wel wat leukers verzinnen... Vandaag een herkansing voor mij! 

Ik keek naar die kleine handjes, het twijfelen, hulpeloze blikken. De andere helpende ouder en ik namen het knipwerk maar uit handen. Nee, maande juf: ze moeten het echt zelf. En ze zei: "wacht even, ik heb een 'samenknipschaar'". Dat is een schaar met dubbele gaten. Zoiets als een lesauto met extra koppeling en rem.

Nou,... even zoeken. Al die dagelijkse knipjes die je zet, als je het kan, denk je er niet meer bij na: wat is knippen eigenlijk?

En nu met zo'n bijzonder schaar. Wiens vingers moeten waar? Hoe pak ik dat aan? O, zo... gezellig wel. Ik ging achter het kindje zitten, en stak mijn handen onder de okseltjes door. Een soort omhelzing, mag dat zo, kindje? Het mocht. Ik gaf het papier in de ene, schaar in de andere hand. Vingers door de gaten, welke vinger moet eigenlijk waar? Ik vouwde mijn handen ter ondersteuning onder de handen van het kindje en geleidde waar nodig, zo min mogelijk, kindje is de baas... en knippen maar!

En ik merkte: knippen is knijpen en vasthouden. Met twee handen verschillende dingen doen, die wel op elkaar afgestemd zijn. En sturen moet er ook bij. Wat? Hoe? Huh? Ja, best ingewikkeld. En die messen van de schaar, ja, lijkt dat eigenlijk niet de bek van een krokodil? Hap hap, doet de krokodil, knijp knijp doet je handje... ho, ho, niet zo snel! Ik houd het niet bij, zei ik. Goed zo. En: stop krokodil! De andere hand moet even een ander plekje opzoeken om te draaien. Hee... het lukt! Blije en verbaasde blik van het kindje, achterover omhoog, naar mij.
Alle vier hebben ze het werkje zelf knippend met een gewone schaar afgemaakt. Ik was zo blij! En zij ook! Joepie!!
PS Knipt jouw kindje ook nog niet zo graag of goed? Hier vind je tips over samen knip/knutselen:
http://www.jufbianca.nl/2012/10/fijne-motoriek-knippen/. En misschien heeft jullie juf of meester ook wel zo'n partner- of samenknipschaar? En mag je die eens een weekend of middag lenen?
(Hoewel, samen ballen, fietsen of Ipadten is natuurlijk ook leuk!)

donderdag 28 april 2016

Begin de dag met een zwerfie...

Heerlijk in het nog weifelende zonnetje liep ik naar huis, de kinderen op school gebracht. Hier een plastic bekertje, daar een plat blikje, daar een leeg sigarettenpakje. Bukken en oprapen, het werd een soort dansje. "Zwerfie-en" heet dat anno 2016. Echt mijn sport. Een keurige mevrouw met een bril liep me tegemoet op de stoep. Ze begon wat onzeker links rechts te laveren, aan welke kant moest ze me nou passeren zo, op die smalle stoep?
Ik keek haar aan en zei: "het is net een dansje!" Ze keek vies naar het afval in mijn hand. Nina zegt op zo'n moment: GADverdamme. Ze kan dan ook supervies kijken, met zo'n rimpelig neusje.
Nu zei ik, vastbesloten, schouderophalend: "thuis handen wassen."
Keurige mevrouw weer: "wat zijn mensen toch vreselijk!". Ik trok mijn wenkbrauwen op en antwoordde: "ik ben heel leuk hoor!".
En trouwens, voor wie nog meer wil griezelen: in de goot vond ik een leuke meisjesonderbroek. Die gaat de was in en dan mag Nina hem hebben! O zo! (Wel een naar idee, waarom verliest een meisje een onderbroek? Heb ik meteen bijgedachten bij).
Zwerfie on and prosper, mensen.

dinsdag 26 april 2016

Cup for me - and you?

Ook mijn ijs eet ik meestal uit een bakje. Dat is minder duurzaam dan een hoorntje... maar sinds anderhalf jaar word ik eens per maand echt blij van een andere cup. Die toevallig wel duurzaam is.
En het is weer bijna zover: die tijd van de maand, waar ik zo vrolijk van wordt sinds ik haar ken. De tijd van de maand, dat opeens ik bij een toevallige onschuldige winkelier de voordelen van de menstruatiecup aan het bepleiten ben, en waarom ze die nog niet in de schappen hebben. Ik zal haar maar klaarleggen op de WC, mijn trouwe MeLuna menstruatiecup.

En jij? Cup jij al?
 smile-emoticon
PS oh ja, die voordelen? Je zit nooit meer zonder op de WC, want je haalt haar eruit, kiept haar leeg, plast - ja plast - eroverheen, doet haar weer terug en klaar is Clara. Nooit meer doorlekken want ze is een uitstekende vanger, en trouwens, je voelt aan de druk als ze vol begint te raken. Wat trouwens veel langer duurt 1 a 2x per etmaal enne... ze is superlief aardig voor je portemonnee - je doet wel 15 jaar met haar - en voor je binnen milieu, het buitenmilieu is ook blij als je die berg tampons en maandverband niet meer produceert... wat wil je nog meer? Gauw een kleine webshop blij maken! Zoals www.cutecotton.nl. Daar weten ze ook antwoord op al je onbetamelijke en ongemakkelijke vragen. Ik zou er kunnen werken! (Maar dat doe ik niet. Ik wil jou gewoon blij maken. Echt waar. Bij mij kun je ontspanning kopen, kijk hier maar
 http://spellfinder.blogspot.nl/2015/11/kom-wat-is-het-niet.html
of hier http://spellfinder.blogspot.nl/2015/06/ontvang.html. Volgende sessie 20 mei 20.00. KOM :) )

Een soort IENS voor dokters, tandartsen, fysiotherapeuten... bestaat dat?

Soms heb jij of je kind klachten en moet je naar de huisarts. Bij de tandarts kom je ook regelmatig. En/of je zoekt je heil in een complementaire behandeling. Met kinderen kun je ook zomaar opeens bij de spoedeisende hulp zitten. Arm gebroken, voet tussen de spaken... Leuk is het meestal niet. Een heel gezoek, vaak wel. Bestond er maar zoiets als IENS voor de zorg! Nou, drie keer raden... dat dacht ik een paar jaar terug ook... toen ging ik googlen... en ja hoor. Het bestaat!


Zorgkaart Nederland is door het ministerie van VWS opgezet - samen met de Patiëntenfederatie NPCF - en biedt een podium voor reguliere en complementaire zorgverleners.
Wat is een mooier bedankje voor je favoriete zorgverlener dan een openbare waardering? Of omgekeerd, als je juist niet zo tevreden bent: hoe kun je andere klanten informeren over je twijfels bij een behandeling of behandelaar?

Kijk maar eens op of jouw huis/tandarts erop staat. Of, als je toch in de wachtkamer zit...

En jij, zorgverlener? Sta jij er al op? Ben jij daar te vinden en waarderen door je klanten?


(En nu gauw mijn eigen fijne tandarts waarderen!)
smile-emotico)

maandag 25 januari 2016

Thank you, sour uncle spilling your guts at our festive dinner table

I am grateful for finding this article online. Thank you, New York times, for publishing this prompt.


Yet, the idea of cultivating gratefulness awakens in me resistance. I refuse "having" to feel anything. The Arthur C. Brooks quote you give makes me happy. Brooks describes that many people struggle with this. Thank you for starting your article with that quote. A choice that confirms  my experience.


After completing this read, something about it continued to nag me for days.


Why is it we are supposed to be thankful for the positive things mostly?


I sat with that nagging feeling. Is it just me, I wondered. Or is this idea present in the article? I read it again.


Ah, there he is: the sour uncle, venting his complaints about politics at the Thanksgiving dinner table. Here in the Netherlands, we do not celebrate Thanksgiving. But the sour family members and friends - female too - complaining about politics or taxes - yes, those we do encounter here, too, at many gatherings. We know who they are, remind one another of not starting on any of those topics when they are within earshot… tiptoeing around sensitive issues, staring at our hands or the ceiling when someone is so clumsy to stumble over one of them, anyway. Restraining ourselves.


“Thank you for sharing your thoughts” - would that not be an appropriate response? To the plaintiff? What they say is usually - in varying degrees of intensity and polarity - felt by many of us. Yet, we feel we should not complain. And why?


I read on. Ah, there it is. What rubbed me the wrong way.


One explanation is that acting happy, regardless of feelings, coaxes one’s brain into processing positive emotions.”


Interesting labeling you’ve got there, Times Magazine. “Positive” emotions. Sounds like there’s “negative” emotions as well. Ones, we’d rather negate. There it is. Positive emotions: goooood. Negative emotions: oh no!! We don’t want those! Run away! Bury them deep! Disinvite the bad fairy!! Ring a bell anyone? Waking up, yet?


I’ve had to learn, that allowing all types of feelings to flow freely through me, is what makes me “happy” - the deep down, enduring kind of content and fulfilled happy, not the smiling fleeting kind. Hanging on to any one emotion - either sad, happy, angry, afraid or any mixture of these - blocks this flowing. When that blocking happens, is when my deep down kind of happiness gets wobbly.


I am grateful for this idea: what if feelings are just passing perceptions? There’s the primary ones, big and bright: anger, fear, hurt and joy. Then there’s an infinite number of blends, such as sadness, contentment, insecurity… There’s an axis of vulnerability, and an axis of being seen that add to the quality of the sensation.


Helped by practices saved in rituals of ancient but still vital spiritual traditions, such as Hawaiian, Maori and tantric, I come to life, awakening in the 20eth century - and I practice being grateful for noticing any and all feelings. Including those of despair, fear and entrapment by circumstances. This is quite a struggle, but just the idea of having to deny such feelings creates one of the worst circumstances of all, to be frank. A mental circumstance that does not help me.


Then again - feeling genuinely grateful about such feelings, that I have learned to label as negative all my life, may be too tall an order for me, at this point.


Kind curiosity and wonder might be a more workable starting point. Could I allow all sorts of feelings to flow through and inform me? Not easy, when part of me is involved in an old and ingrained effort to deny them. An effort that is fuelled by what I feel is expected of me. Aha. There is that knot again. The sense of expectation. Interesting. Thank you for helping me elicit this aspect. I feel genuinely grateful for it.


Also, for the curiosity. Maybe I could feel grateful for the effort put into denying feelings and their complexity as well? I sit with this thought, it is a tough one. The struggle makes my head hurt, and I am having trouble feeling thankful for that hurt. Maybe allow it to be with that wonderful curiosity again, though. When I sit in kind, silent wonder about that struggle and the complexity (going back to that, closing my eyes for a bit) there is a subtle tingling sensation in my abdomen, spreading out to my legs as I pay attention to it, sending a chill down my calves and shins. Upstairs, the headache is still there. It seems centered around two points, one on the left behind my ear, like a spear pointing upwards towards that point, one on the right a little higher up behind my right ear, a spear pointing downwards.


My mind seems to just breeze a heartfelt wish: "just nothing, finally!".


As I intertwine my hands to rest in my lap and close my eyes, to pay some more attention to all sensations, I my hands and fingers feel cold. I wrap my hands and arms into the shawl that I folded around my upper body, warming it.


I am grateful for feeling prepared to forgive myself for not showing positive emotions all the time.


Also, I am grateful for knowing that it is possible to say “thank you” inappropriately - when you don’t mean it.


Thank you, New York Times, for this trigger, that has helped me think about what I am grateful for this whole last month - while writing this reply.


donderdag 21 januari 2016

LIST! Movies - what we watched in 2015

Last Christmas, you gave me... an Apple TV!

So, in 2015, we had a lot to choose from... 't Was truly a year of movies. Looking back, there was so much to enjoy! Amazing. Thank you, Apple TV : )

A friend collects our tops and flops... I could not resist sharing them here, as well. I am so happy with our selection! Even with our flops. And I wish for you to have at least the same amount of cinematical joy in 2016... or more!

1. Date Night (2010)
Without competition, the best movie I watched in 2015. Steve Carrell en Tina Fey depict parents of young children. Although exhausted, they go through with their planned Date Night. They land from one unexpected situation into the next, screwballing stand up comedy style through an action flick like plot. They hysterically hit bullseye in many all too painfully recognizable parenthood issues.

I am filled with anticipation, waiting for Fey's "Sisters" (2015) to arrive on iTunes.

2. Aloha (2015)
Top Gun meets Spy Kids meets When Harry Met Sally, located on Hawaii, with a TEDtalk cameo: love this film. "Did you see my TEDtalk? Bono made me do it." Bill Murray slurs casually, typical in his role as multibillionair Carson Welch. 

3. Stranger Than Fiction (2006)
Will Ferrell starts this "being John Malkovich-"like plot. Emma Thompson is the estranged topwriter, Queen Latifah her assistant who has to pull her feet back on the ground and Dustin Hoffman costars as an unwilling professor/therapist. What's not to love?

4. Superbad (2007)
Coming of age screwball action movie. Sweet, funny, awkward... everything 21 Jump Street was not (but should have been, really). I never even thought about Johnny Depp, who knew that was possible? YES! Go see.

5. Chef (2014)
Food, real food, good food. People, real people, well, people the way you'd like to see people behave and look... inspiring actors doing inspiring things. A dad talkin' to with his son the way I love to see parents talk with their kids. Twitter. Music - cuban? - that makes you wanna dance. Hang on. I gotta make some yummy snacks, invite some friends over and watch this one again (too).

6. The Goods: Live Hard, Sell Hard (2009)
De carsales business from the inside starring - oh yeah - Jeremy Piven (who we know as the deliciously bad Ari, the  business agent in Entourage). Piven's character will happily sell his mom if needed. In the film he goes from superbad to... maybe not so bad after all... that's what we want to see! Even car salesmen have hearts! Love. 

7. Forgetting Sarah Marshall (2008)
Yes please.. funny actors, eye candy, in uncomfortable partly recognizable situations... making things worse for themselves... screwball romcom bromance, anyone? I'll take one. And oh, what's with Hawaii? It's located on Hawaii. Again.

8. Penguins of Madagascar (2014)
I'd have thought Minions was gonna be the movie our kids would want to watch over and over and over... but no. Penguins is the DVD that lives in our DVD player, getting all the repeat play our kids are allowed. Skipper, Private, Kowalski en Rico and the other characters crack us up every time. Two of my favorite scenes:

Classified: Remain calm, penguins. You're now under the protection of the North Wind.
Skipper: Private, dibble me.
[Private takes a dibble bag out of Rico's body, gives it to Skipper, then he jumps in front of Classified]
Skipper: We're not going anywhere with you.
[munches]
Skipper: We don't even know who the heck you are.
Classified: The North Wind is an elite undercover inter-spe...
[Skipper munches]
Classified: an elite undercover inter-species...
[Skipper munches again]
Classified: task for...

etc.

Or bad guy Dave videophoning in to make his end of the world threats:
Skipper: Debbie!
Kowalski: Dave.
Skipper: Dave!
Corporal: He hacked into our system.
[There's no sound onscreen as Dave speaks]
Eva: Where's the sound?
Kowalski: Dave, your microphone, it's not on.
Classified: Click on the button with the picture of the microphone.
Short Fuse: Every time a villain calls in, this happens.
Dave: Hello?
[the screen goes off]
Dave: Hello?
Kowalski: But, now we can hear you.
Short Fuse: So annoying!
Kowalski: But we cannot see.
Short Fuse: Every time!
Classified: It's like talking to my parents.

9. Heidi (2015)
A lovely, slow family movie about friendship, nature, fantasy and what a child needs to grow up healthily. Pictureperfect mountaineous Suisse acts as a backdrop. A wonderful remake of the original story that  the cheap Japanese big eyed animation had spoilt for me decades ago (the eighties, was it?).

Also good:

Hope Springs (2012)
The Sessions (2012)
No Strings Attached (2010)
Unfinished Business (2015)


I'd like to watch in 2016:
* Get Hard (2015)
* Sisters (2015)
* Cloud Atlas (2012) big budget independent 6-in-1 film, by the team who did the Matrix, starring Tom Hanks, Hally Berry and other great names.

PS here's our friend's list (he's VW, the third one):
They'll put up the overall list by February, I'm sure.
Why they all thought Inside Out was so great, beats me, however... it was so hasty, wild and ill-drawn. But then again, they probably did not have the set of child reviewers ages 4 - 8 with them that we did ; ).

Supernova

Ik wil iets.
Ik ben ergens op uit - wat werkt?
Vasthouden, puzzelen -

puzzelen.


Ben ik iets verloren?
Iets, van waarde.
Van mezelf.
Ik mis het.
Al weet ik niet
waar het is.

Schatgraven
met verbeelding
in mijn herinneringen.

Puzzelen
Het kan nooit meer worden
hoe het was.
Maar ik wil het weten
de weg
die we aflegden
welke keuzes we maakten
welke afslagen we namen
en waarom
broodkruimels
de terugweg
wie heeft ze gegeten?

Een groet voor de vogels
de egels
hun kindskinderen
hun overgrootouders.

Straal harder.
Het is koud buiten,
tussen jou en mij,
tussenin.

Steeds meer ruimte.
Uitdijende sterrestelsels.
Straal harder om
elkaar te kunnen zien.
Straal verder
tot je ontploft.

BOEM!

Supernova.

Je hoeft niet naar mijn begrafenis

Ik ben al naar jou toegekomen.
Ik ben al bij jou.
Dichterbij dan ooit.

Verwachtingen - een tunnel.

Een gapende kloof - ertussenin.

Stralen, zelf stralen
Zodat je te zien bent
aan de overkant.
Aan de andere kant.

Ieder deel van een melkwegstelstelstreng.
De ruimte tussenin telt,
maakt dat we kunnen zijn wie we zijn.
En hard stralen - om elkaar te kunnen zien.
Straal harder.

Puzzelstukjes -
hoe we in elkaar pasten, ooit.
Toen...
en toen...
wat er toen gebeurde -
en waarom.

Puzzelen hoe het was.
Om te stralen,
te belichten,
de afstand

uitdijend


tussen





jou








en














mij.

Ik ben er nog.
En jij?

maandag 4 januari 2016

Het spijt me, meneer

In oktober vorig jaar las ik weer eens iets over ergernis in het verkeer in de "Op Eigen Kracht", het Amsterdamse papieren blad van de Fietsersbond.

Op dat moment was het vier en half jaar geleden dat wij van Amsterdam (Oost) naar Amstelveen verhuisden. Toevallig was ik die week ook voor het eerst weer eens "helemaal" op de fiets naar onze oude buurt. Bij terugkomst was ik deels opgelucht, deels in shock. Hoe druk het was in de stad, en wat een geroep kreeg ik te verduren. Ik fietste blijkbaar te langzaam. Is het fietspad langs de Middenweg tegenwoordig een hoge snelheids fietsroute? Ik voelde me een hopeloze provinciaal - dat was de shock - en blij toe (de opluchting).

Ik dacht terug aan de tijd dat wij in Amsterdam woonden, van 2004 tot 2011. Was het toen ook zo druk? Was er ook zoveel geschreeuw en geroep? Ik herinner me van die periode, dat ik me had aangewend me mentaal te "wapenen" vóór ik op de fiets stapte. Vóór ik de sleutel van het kettingslot tussen de andere sleutels zocht, tussen de fietsen dook, het slot opendraaide en zonder me pijn te doen of ergens achter te blijven haken de zware ketting uit het wiel trok en om het stuur hing. Voorzichtig en met enige kracht de fiets uit het rek trekken, wederom opletten om nergens te blijven haken - en dan. Om me heen kijken - wie was er op straat - en mezelf intern toespreken: "Kom op, je kunt het! Opletten, vriendelijk en rustig blijven." Dat merkte ik vooral op dagen dat ik het níet kon, en dus niet per fiets de deur uitging. (Wat meestal betekende, niet de deur uit.)

Ja, dat opletten, vriendelijk en rustig blijven... je zou het een vorm van praktische loving kindness meditatie kunnen noemen. Ik nam me voor de fietstocht, en wat zich ook aan zou dienen, in principe blijmoedig, of tenminste met verwondering en aandacht voor alle aspecten van de ervaring tegemoet te treden.

Als iemand iets vervelends of gevaarlijks deed - bijvoorbeeld mij snijden bij het inhalen - zei ik bijvoorbeeld "Oeps! Dat ging maar net goed", of "Daar ik schrik ik van, meneer/mevrouw". En daar lachte ik dan vriendelijk bij. Ik probeerde wel te laten merken dat er iets gebeurde wat niet helemaal OK was, maar niet boos of geirriteerd te worden.

Vooral een simpel "daar schrik ik van" deed vaak wonderen. Je zag mensen haast fysiek leeglopen. Meestal was de ander namelijk óók een beetje geschrokken.

Minstens zo effectief stel ik me een alerte en blijmoedige houding voor. Goed anticiperen en vooraf oogcontact zoeken met de andere verkeersdeelnemers; even glimlachen, checken of ze me zien, en laten zien wat ik ga doen. Gelegenheid geven op mijn volgende acties te anticiperen. Vriendelijk bedanken als iemand voorrang verleent of op andere wijze helpt. Oók, als dat "gewoon, volgens de regels, moet".

In 2007 werd ik zwanger was van de oudste. Vanaf het zien van de streepjes op de zwangerschapstests stopte ik bij alle stoplichten. Ik wilde geen risico lopen met mijn dikke buik, en alvast oefenen voor straks: onze kinderen eenduidig een goed voorbeeld voorleven. Het geduld opbrengen was eerst moeilijk, maar later lukte het steeds vaker de gelegenheid te benutten om even niets te doen, om mij heen te kijken en waar te nemen wat er allemaal gebeurde. Dat is in de stad altijd van alles. Soms leidde dat tot gezellige uitwisselingen met andere wachtenden of onverwachte ontmoetingen met (on)bekenden. Ik ben zo iemand die eigenlijk niets of niemand ziet (herkent) tijdens het de fietsen, namelijk.

Hét grote voordeel van deze aanpak was vooral, dat ik mijn eigen gemoedsrust kon bewaren. Als andere verkeersdeelnemers zich opwonden, kon ik dat meestal goed bij hen laten. Soms moest ik mezelf nog eens toespreken: het is jouw keuze je humeur te laten verpesten, het is jouw hart dat klachten krijgt als je je zo opwindt. Ik kies daar niet voor.

Dat was toen. Terug naar nu... voor het eerst in ruim vier jaar had ik in November - hier, in Amstelveen - toch weer een stressmoment in het verkeer. Ik bracht de kinderen in de ochtendspits naar school - de jongste bij mij voor op de fiets, de oudste wat verder achter me, lopend. Het was nog donker. Ik stak, óp de fiets, traag fietsend, een zebrapad over. Op de tweede weghelft trok een langzaamrijdende sliert auto's voorbij. Toen ik op de vluchtheuvel reed, lag het zepbrapad even vrij in de ruimte tussen twee auto's. Ik ging ervan uit dat de volgende auto ons zou zien - en tijdig stoppen.

Het liep anders. Hij zag mij níet, of pas te laat, of verwachtte dat ík zou stoppen... hij moest remmen, met kracht. Zijn wielen stonden al op de zebra. Ongeveer één meter scheidde mijn fiets van zijn bumper.

De bestuurder was kwaad. Boos gebaarde hij naar mij, draaide het raampje open en riep me toe "niet fietsen op het zebrapad!". Toen - en ik schaam me het te zeggen, waarom toch? - werd ik op mijn beurt óók kwaad en slingerde hem onder andere: "Hebt u zelf kinderen? Doe ze de groeten!" naar het hoofd. Ik was er zelf door van slag. Op school vertelde ik het een andere ouder (van huis uit een nuchtere Twent). Hij zei doodgemoedereerd: je mag ook niet fietsen op een zebrapad.

Dat was waar. Waarom liet ik me dan zo gaan deze keer? In plaats van rustig te blijven en "u hebt helemaal gelijk, het spijt me" te zeggen?

Misschien kwam het, omdat ik me al ergerde aan de kinderen. Hadden ze niet genoeg meegewerkt bij het klaarmaken voor school? Liep de oudste zo langzaam? Of lag het aan het fietsvoorzitje waar onze jongste - ze is al vijf - op zat? Het is een toer er van af te stappen zonder mezelf op een pijnlijke plek te bezeren. Ik herinner me vooral, geef ik toe, dat ik vond dat de andere weggebruiker rekening met míjn situatie moest houden... meer, dan ik met de zijne... oei, niet zo fraai.

Leven en leren... oeps!

Dus bij deze, als u dit leest: het spijt me dat ik, rijdend op de fiets met een kind voorop, vlak voor uw neus het zebrapad opreed. U had gelijk. Ik moet me aan de regels houden. Voortaan steek ik het zebrapad lopend over.

En: bedankt dat het u toch lukte bijtijds te remmen.

Nu ik er toch over nadenk: ik zou graag van deze gelegenheid gebruik maken om ook alle andere weggebruikers in Amstelveen te bedanken: voor alle keren dat het lukt om rekening met de kinderen en mij te houden, en voor alle oplettendheid en vriendelijkheid die we daarbij vaak ervaren. Bedankt!

En tot slot bedankt, boze bestuurder, voor de herinnering. Als er iets misgaat in het verkeer denk ik weer aan mijn Amsterdamse mentale Zen wapenrusting. Ik zeg sorry, en probeer aandacht te geven aan de emotie van mezelf en de ander.


  • Dankzij een Coffee en Counselling workshop van Roos Streumer heb ik dit incident nader onder de loep genomen en dit stuk kunnen schrijven. Dankjewel, Roos : ) 
  • De Fietsersbond schrijft al jaren over gedrag in het verkeer (bijvoorbeeld hier of hier). De ANWB misschien ook wel? Ik hoor het graag (zet je link in de  comments).
  • Ben of ken je die boze bestuurder? Laat wat horen en/of stuur dit blogje door... dankjewel!


donderdag 17 december 2015

Kerst... moeilijke, terugkerende gedachten of thema's? Stop ze in een pot. Nee, niet de doofpot. De dankpot.

Kerst. Familie. Moeilijk of...? Voor mij wel, vaak. Vorig jaar was het weer eens zo ver. Ik zat bij een fijn knappend haardvuur met familie om mee heen, lekker eten, een mooi bos op wandelafstand... en ik voelde me ellendig. Al-weer. Pffft.

's Avonds besloot ik dat ik niet onverbeterlijk hoefde te zijn, en dook het Internet op. Joost weet welke zoektermen ik heb gebruikt. Iets over omgaan met pijn en verdriet, gokte ik. Die onder ogen zien en daardoor verwerken. Want zover was ik inmiddels wel; als ik me zo voel, zit me iets dwars. Iets doet me pijn of verdriet. Iets dat zo groot lijkt voor mijn onderbewuste, dat het mij beschermt door er een blok beton op te leggen. Ssst. Niet naar kijken, niet over praten. Vooral niet voelen. Níets voelen, dus. Vandaar dat rottige, afgestompte gevoel.

Maar hoe kan ik mijn onderbewuste nu eens verleiden het beton zacht te laten worden, de ijsplaat te doen smelten? "Let it go", ja als je zo'n onverzettelijk lieve zus hebt als Elsa - maar die heb ik niet, en het commando "gewoon loslaten" heeft mij nooit mogen baten. Beledig de intelligentie van mijn onderbewuste niet. Het dénkt er niet aan, wat dan ook zomaar los te laten. Het houdt er toch om een reden aan vast?

Met een missie sloeg ik aan het Googlen. Verwoed klikte ik van pagina naar link naar pagina, ander zoekwoord hier, snufje Engels daar - iets wat voor mij klopte en écht werkte... ik had geen idee waar ik naar op zoek was, maar wist wel dat ik het zou herkennen als ik het zag. Ik houd van Internetten op die manier. Op een gegeven moment - het was na tienen, iedereen lag al te slapen en ik zou morgen wel de klacht krijgen dat ik zo laat naar bed was gekomen - stuitte op een ongelofelijk verhaal. Ene dr. Hew Len had op Hawaii een hele afdeling met criminelen met een mentale stoornis genezen - door in een kantoortje hun dossiers een voor een te "behandelen". De gevangenen waren ontslagen en de afdeling was gesloten. Huh? Kan dit waar zijn?

De "methode" die deze dokter had gebruikt heet Ho'oponopono. Ik zette mijn skeptische gedachten even in de wacht en onderzocht verder. Het zou iets zijn wat je zelf kunt doen: een soort zelfhulpmethode. Het idee: bepaalde problemen - fysiek of geestelijk - creëren we zelf, met ons onderbewuste. Omdat er oude onopgeloste trauma's - uit ons eigen verleden of dat van mensen of dingen die ooit om ons heen waren - als patronen doorwerken in ons "nu". Elke keer dat ik een bepaald probleem ervaar, is dat een uitnodiging om het onderliggende trauma of patroon te helen. Als een vraag: weet je nog, dit is kapot. Is het al tijd om het te maken?

Mijn eerste reactie was weerstand. De guilt trip! Alles waar ik last van heb, doe ik mezelf aan? Eigen schuld, dikke bult? Hoe ontzettend niet eerlijk. Wat kan ík er aan doen? Maar volgens Ho'oponopono gaat het niet om schuld, maar om verantwoordelijkheid; om kracht en kunnen. Een probleem dat ík ervaar, heb ík geschapen; het ligt dus ook in mijn vermogen om het op te lossen. En: ik hoef dat niet helemaal zelf of alleen te doen; de Ho'oponopono rituelen zijn bedoeld om mijn probleem of vraag over te dragen aan een grotere (goddelijke) intelligentie. Soort crowdsourcing, maar dan oldskool; zonder gebruik van moderne technologische middelen, hield ik mijn innerlijke skepticus nog even op haar poef.

Ook prettig: ik hoef niet precies te weten hoe het trauma in elkaar steekt, of wat het heeft veroorzaakt. Mijn ervaring met diverse soorten (alternatieve en meer klassieke psycho-) therapie is namelijk, dat hoe meer energie je in de geschiedenis van een pijnpunt stopt, hoe meer pijn dat punt gaat doen. En het erkennen van pijn kan goed, ja nodig zijn, daar heb ik niets tegen; maar als pijn de mooie dingen in het leven wegstemt, overstemt, uitvlakt, ga ik de verkeerde kant op. Een kant die ik niet wil. Dat risico zou ik met Ho'oponopono in elk geval níet lopen. Mooi.

Er diende zich een alternatief voor het door mij verfoeide loslaten aan: overdragen en vertrouwen.

Dat klonk mij toch anders in de oren.

Dus, dacht ik, (inmiddels was het voorbij middernacht, maar ik was op een missie)... OK... kom maar door. Ik kan wel wat zelfhulp gebruiken. Baat het niet, dan schaadt het niet.

Ik vond op YouTube een meditatie van tien minuten die me direct iets van de methode zou laten ervaren. Ik pakte de koptelefoon erbij - vanwege mijn slapende familieleden - en luisterde tien minuten naar mooie muziek, en eindeloos herhalen van "thank you, I love you, please forgive me, I am sorry".

En, eerlijk is eerlijk: het voelde goed.

De volgende dag, toen de kinderen weer ruzie kregen om iets in mijn ogen onbenulligs, paste ik het toe. Hoe gek ik het ook vond klinken, ik schaamde me ook een beetje om wat ik nu weer voor geks zei: ik zei tegen onze kinderen: ik houd van je, het spijt me dat jullie ruzie hebben, vergeef me, dank je wel. Of soms vergat ik een van de vier, of deed ik de volgorde anders. Maar het verbazende was: het werkte! Elke keer stopten ze met ruziën en ze losten het zelf op. Na een paar keer maakten ze helemaal geen ruzie meer.

Ik nam me voor hier meer over te weten te komen, en ik gaf me op voor een Ho'oponopono seminar in Amsterdam.

Ook zette ik een jampot op de WC en schreef erop "dank je wel, het spijt me, vergeef me, ik houd van je". Als ik op de WC zat, vroeg ik me af of me iets dwarszat. Zo ja, op een brief je en in de pot. Ik heb een buikje. Ik heb geen lange krullende wimpers. Ik heb geen lang, dik, krullend haar. Ik ben niet goed genoeg. Mijn zoon wil niet dat ik zing in zijn buurt. Ik voel me gevangen. Machteloos moment. Dat soort dingen. Ik schreef ze op en stopte ze in de pot. En bedankte de gedachte. Ja, wat wonderlijk: blijkbaar vind ik mezelf niet goed genoeg. Dankjewel dat je me eraan herinnert. Ik houd van je, vergeef me, het spijt me.

Nu, bijna een jaar later, kom ik de pot weer tegen. Sinds maanden heb ik er niks meer in gedaan. Deze gedachten ken ik nog wel, maar die zijn niet weer geweest. Natuurlijk, er kwamen andere moeilijke gedachten. Maar ik ging erover praten. Ze delen. Er bleken mensen te zijn met wie dat kon. Mijn man, bijvoorbeeld. Heel gek. En: ik was niet meer zo boos op die gedachten. Of: op mezelf, om die gedachten. Dat vooral, denk ik.

De pot had ik verhuisd naar achterin een keukenkastje, waar ik hem nu tegenkom, op zoek naar een brede rol van dat bruine verpakkingsplakband. Wil ik die pot nog bewaren? Nee, dus.

Dankjewel, dankbaarheidspot. Je hebt me geholpen dankbaar te zijn voor mijn gedachten. En hup, in de glasbak. De papiertjes in de oudpapierbak.

dinsdag 8 december 2015

De oudemannen parade

De oudemannen parade. Eerst Sint Maarten, dan Sint Nicolaas met zijn totaal verouderde, vastgeroeste Pieten die schreeuwen om de zolder nu eens en voor altijd uit te mesten en die ouwe versiersels in de grijze ton te begraven, ter crematie op de vuilstort.

Ik houd niet van die oude mannen. Die serieuze. Die met het boek der moraal in de hand komen afrekenen. Rekeningen vereffenen. Fronsend. De balans opmaken. Hoe heb je het gedaan dit jaar? Ben je wel zoet geweest? Heb je je belasting op tijd ingeDigiD'd? Je moeder elke zondag gebeld? En aan de verjaardag van je vestokt bekakte, cynische oom gedacht? Bah. Als je braaf bent geweest, tevreden mag zijn over jezelf, komt daar meteen zo'n venijnig, schuldig betweterig arrogant gevoel bij. Eigenlijk mag je niet tevreden zijn over jezelf. Je bent toch niet beter dan een ander? Ben je niet braaf geweest, heb je vergeten iets op tijd te betalen, is het je niet gelukt werk te vinden of je altijd ongelukkige partner gelukkig te maken of een andere schier onmogelijke opgave, dan mag je je schuldig voelen. Je hebt je best gedaan? Ja, maar soms is je best niet goed genoeg, zo kijkt zo'n oude man je dan onverbiddelijk streng aan. Je wacht tot zijn glimlach verzacht en hij met zijn hand over je hart strijkt... maar nee. Je krijgt wel een kadootje, misschien een lullig gedicht erbij, maar het schuldgevoel mag je ook houden.

Nee, dan Kerstmis. Dan voel ik me opeens behoorlijk christelijk. Omdat het gaat om de moeder en het wonder van de liefde, de geboorte, nieuw leven. Hoe in het diepst van de duisternis, een heldere ster op z'n mooist straalt en de weg wijst naar nieuwe hoop, een nieuw begin. Al is het nog duister, het licht komt terug. Ik begin te gloeien en denk sentimenteel terug aan de jaren dat onze kinderen net geboren waren. Ookal was ik toen vooral uitgeput en weinig roze-wolkerig.

Doe mij Kerstmis maar. En ik probeer de losse eindjes aan elkaar te knopen, de zolder uit te ruimen, voor het nieuwe jaar begint. Fris en schoon.

Fijne weken allemaal : )

PS Gelukkig doen oude mannen ook wél leuke dingen! https://www.facebook.com/258092567685097/videos/489301811230837/?theater#

PPS Hopelijk luistert de NPO naar Aaf Brandt Corstius. Ik ben het roerend met haar eens, ik wacht al vier jaar vergeefs, met steeds meer smart, tot het Sinterklaasjournaal een zinvolle wending maakt.

maandag 23 november 2015

Ik, 8 jaar "ouder": een bekentenis.

Acht jaar en drie dagen terug in de tijd werd ik ouder. 
Na negenendertig weken misselijk en dik zijn kwam er een kindje uit mijn buik. Nou ja, niet zo van *plop*, maar hoe dan ook.. hij kwam eruit.

Als een grijze kikker legde ze het kindje op mijn buik.
Wat is het? Een jongetje.
Onze zoon.
En wij werden herboren als vader en moeder.
We waren opeens met zijn vijven.

De verwarring! Hoe moet dat!

Nu, acht jaar later: mijn persoonlijke ouderschapsbibliografie.
Dit is hoe ik ouder wil zijn.
Wat was het moeilijk mezelf uit te vinden.
Wat een gedoe voor ons als geliefden van tien jaar elkaar daarin te blijven vinden.

Als ik terugkijk denk ik... wat zonde! Ik kan het nu beter.
Dat is waarschijnlijk niet waar.
Maar als ik denk aan morgen, volgend jaar, over tien jaar...
dan slaat de huiver me om het hart.
En dan lijkt gisteren zoveel... zekerder.

Misschien heb ik daarom nu de behoefte mezelf te bekennen.
Dit is wat ik wél weet over hoe ik ouder wil zijn. Dit weet ik. Maar heel veel over hoe moet het morgen weer moet? Nee, geen idee.

Dit is wat ik nu denk te weten, geloven, willen.

Zo ben ik. Van binnen en van buiten.

Soms denk ik: waarom weet, gelooft, wil niet iederéén dit? Soms voelt het zo als vechten tegen de bierkaai. Dat iedereen het zelf moet uitzoeken. Het wiel opnieuw uitvinden, uitgeput, alleen, en onder streng controlerend toezicht van het consternatiebureau. Waarom doen we het niet samen? Zou dat niet makkelijker zijn? Het samen uitzoeken?

Maar dit. Zo doe ik. Hoop ik. Probeer ik. Begin ik maar eens met dat te delen. Mijn idee, wens, visie.

1. Aletha Solter: Tears and Tantrums, 1998.
In 2004 gaf dit boek mij voor het eerst het idee, dat zelfs ík een kind zou kunnen grootbrengen. En zie, drie jaar later...

2. Patricia Druckerman: Bringing up Bébé, 2012.
Dit boek kwam na onze jaren van gebroken nachten, helaas. Ik wou dat ik het had gelezen voor ze er waren, onze beide nachtbrekertjes. Ik denk dat het ons vele goede slaapnachten op had kunnen leveren. En de daarbij passende betere humeuren. Jammer. Voor ons, dan. Misschien voor jullie op tijd?

3. Carolyn Webster Stratton: The Incredible Years, 1992. 
Hij wilde spelen! Met mij! En ik... ik wist niet hoe. Of tenminste, dat wat ik wist - spelletjes als Memory, met regels, die ik kende en hem moest leren - vond ik niet leuk. Ik vond dat saai en stom. En al dat "nee" zeggen - ik moest iets met grenzen. Wat nu? Dit boek vond ik na uitgebreid Googlen en rondleeszoeken, pas in 2012. Wat Carolyn Webster Stratton schreef, klikte en werkte voor mij.

4. Elaine Faber en Adèle Mazlish: "How2talktokids", 198?
Ik wilde dat hij met ons leuke buurjongetje zou spelen. En dat ik met diens moeder, onze leuke buurvrouw, kon praten. Dat we niet steeds zouden hoeven scheidsrechteren. Over je schouder "samen spelen samen delen" roepen hielp niet, dat had ik al vaak genoeg gezien. Elaine Faber en Adèle Mazlish delen in "How to talk, so kids will listen" alternatieven. En inderdaad: vaak leuk gespeeld, de jongens.

En nu ben ik stiekem wel benieuwd naar jou...

PS: als je een van deze boeken wilt lezen, denk eerst aan de bibliotheek. Je spaart het milieu en je portemonnee. Heeft de bieb ze niet (of wil je geen lid worden), denk dan eens aan tweedehands.

Nederlandse boeken vind je op Marktplaats of www.boekwinkeltjes.nl.

Engelstalige boeken zijn tweedehands helemaal spotgoedkoop te krijgen, bv. http://www.abebooks.co.uk/. Zelfs inclusief verzendkosten.

Mocht je toch voor nieuw gaan: overweeg mijn winkeltje op Youbedo. Ik heb de titels er vast voor je klaargezet. De prijs is hetzelfde als bij bv. Bol.com. Ik verdien er niet aan, maar met je aankoop steun je wel The Ocean Cleanup: mijn favoriete goede doel tegen plastic soep.