maandag 15 juni 2020

Meer podcasts!

En natuurlijk - zolang er vroege ochtenden zijn, langere fietstochten, wandelingen en intervalloopjes by my lovely self - ben ik verder aan het luisteren!

Louis Theroux' Grounded is geweldig. So far heb ik de aflevering met Sir Lenny Henry, die met Boy George en Jon Ronson beluisterd. Ab Fab. Ik moet gewoon even een pauze nemen om het te verwerken, zoveel infoos. Bv. Boy George is coach bij Australie's the Voice, who knew? En hij is actief op Twitter, opzoeken... etc.

Dan is er de Low Tox Life met Alexx Stuart, een geweldige Australische vrouw die haar laid back tips deelt om je fitste zelf te worden <3

En als af en toe - ook bij ons - de Corona Relationship Crisis hits, hard of zacht - Esther Perel’s “Where should we begin?” offers balm for sore hearts.

That's it for nu, argh Theroux geeft ook elke aflevering nieuwe tips, jongens het is niet bij te houden maar wel veel awesomeness.

En jij, wat luister jij graag?

dinsdag 26 mei 2020

Podcasts... lijstje! Mijn favorieten.

Ja, ben helemaal fan. Voor mij geen boek (zonder plaatjes) meer. Behalve als trigger om te zoeken of een auteur ook te beluisteren is ergens. Heerlijk, goodbye krakkemikkige vertalingen. Scroll naar beneden voor het lijstje met links naar de podcasts.

Hoe het begon

Een zondag in oktober 2019. Wij kwamen terug van een weekje Mallorca. In onze afwezigheid had de aannemer de laatste hand gelegd aan de zolderverbouwing. We hadden daarover met hem nog geappt. Gespannen vloog mijn man de trap op. Tot zijn ontstentenis, leek de afwerking van de vloer in het geheel niet op wat we hadden afgesproken. Na discussies en ja, eigenlijk ruzie, over het hoe en waarom, zat ik die donderdag op mijn knieën met een glaskrabber de laklaag eraf te halen. Want we wilden het dunne laagje hout van het parket niet beschadigen. Dit monnikenwerkje was de ideale omstandigheid, ook qua tijd, om eindelijk eens de podcast te beluisteren die mijn broer sinds mei dat jaar elke twee weken de wereld in knalde. 

Wat schaft de podcast?

Met een bevriende smulpaap over eten praten, recepten, drankjes en wat al niet. Tenminste één aflevering wilde ik beluisteren, ik was toch wel benieuwd. Het viel niet tegen, en onder het krabben heb ik t/m “pizza” beluisterd. Onze diy pizza’s zijn inmiddels een klasse lekkerder, dat onding van een pizzasteen is naar de kringloop, en ook de American Pancakes met bosbessen lukken heerlijk. 

Een langere pauze was van deze podcast had ik wel nodig. Elke aflevering bevat zoveel informatie, dat ik echt tijd nodig heb om het te verwerken en te integreren in mijn dagelijks koken. Maar... het is supergezellig om naar deze vrienden te luisteren, er zijn restaurant- en foodtrendtips, er is een leuk muziekje, zelfs geweldige gasten zoals Queen of Veg Janneke Vreugdehil… het is een wonder dat media als @nrc en @parool deze ‘cast nog *niet* hebben opgepikt.

Extinction Rebellion

Het krabben was nog niet af, wat nu luisteren? Mijn wereldverbeterende hart wilde al langere tijd meer weten over Extinction Rebellion. Wat houdt deze beweging in, en hoe kan ik iets bijdragen. Als ik dat blijk te willen, zoals ik vermoed. Zo vond ik de Britse Extinction Rebellion podcast. Er zijn (telefoon-)gesprekken, live interviews op de bijeenkomsten die ze regelmatig organiseren (ook in Nederland trouwens, maar het kwam er niet van daarheen te gaan), en geeft een heldere indruk van waar de beweging voor staat en hoe ze werkt. Aanrader.


via Alex Klaassen naar Peptalk 

De afwerking van de vloer gingen we via Werkspot uitbesteden en het is uiteindelijk heel mooi geworden. Maar het podcasten bleef; nu bij het wandelen of intervallen. Of als ik verder moest fietsen. Wat daarbij te luisteren? Ik was wel toe aan iets luchtigers.

Op Twitter las ik dat Alex Klaassen alle Showponies liedjes op Spotify had gezet, luisteren natuurlijk! En zou hij niks met podcasten doen? Ja, hij had zich laten strikken voor een Peptalk; een aflevering van de podcast van Pepijn Schoneveld. Ik ben dol op Alex en het is een superaflevering. Van Pepijn was ik ook een beetje fan, sinds van zijn rol in Foeten, en in deze rol als podcasthost maakte hij die belofte meer dan waar. Manlief en ik zijn fan van cabaret, en Pepijn heeft nog veel meer cabaretiers op zijn lijstje, en zelfs gaat het over het hoe en waarom van cabaret, life, the universe & everything… dit alles gemonteerd met een fijn jazzmuziekje eronder… dus zo holde of wandelde ik regelmatig hardop lachend door Amstelveen. Ik heb geleerd voorbijgangers dan aan te kijken en naar mijn oortje te wijzen, zodat ze misschien niet denken dat ik helemaal wappie ben. 

De Man met de Microfoon en Paulien Cornelisse

Toen Peptalk op was, ontdekte ik de Man met de Microfoon (MmdM), dat is een soort standaardsuggestie van Apple Podcasts, hoe zou Chris Bajema dat voor elkaar hebben gekregen? Ook heerlijk, ook omdat wij zelf in de Watergraafsmeer woonden, en het speelt daar, dus dan voel ik me weer even helemaal “ich bin ein Watergraafsmeerder”. Zo fijn kort, met allemaal gesprekjes in en over het hier en nu, en tja, life, precies zo rommelig en levendig als het is. En met de Lockdown afleveringen heeft hij een nieuw niveau bereikt. Hij verkoopt ook shirts, en coole clubcards, waarmee je kan laten zien dat je ook bij de MmdM club hoort, en hem steunt natuurlijk. 

Want dat is voor al die leuke, lieve, enthousiaste ‘casters nog wel een dingetje: verdienmodel?? Het is nog vooral liefdewerk oud papier [dus deel je tips en ideeën vooral, onder in de comments, of via Twitter of Insta, wat je wilt. Fijn als je mij dan ook even tagt, dan weet iedereen waarom ze met slechte maar goedbedoelde, of goede maar slechtbedoelde, of gewoon briljante, ideeën overladen worden). 

Van MdmM is het een kleine stap naar Paulien Cornelisse, al minstens zo leuk als haar partner, zo niet leuker (ik bedoel natuurlijk leuker, dat begrijp je Pauline, hoewel… bij Chris treedt Wiek ook op, dus hm. Tough one). Ze leest haar hele Cavia boek er voor, en nog wat dingetjes, zonder tekeningetjes, maar allemaal even leuk. Leuk, leuk leuk. 

Winterstop

Toen werd het winter, en zat ik even niet zo lekker in mijn vel (understatement, vraag mijn man. Nee vraag hem maar niet). Veel Ruzzlen, en Pauline en Chris luisteren in bed. In bed luisteren gaat heel goed, ook voor het slapen. Al mis je dan wel de helft of meer - ik val meestal na 4’36” in slaap. Corona gebeurde, en iedereen was opeens de hele dag thuis. 

Op zich hoeft dit er niet bij voor de Ultimative Podcast lijst, want ik ontdekte toen niks nieuws. Maar het voegt wel toe, dat podcast luisteren ook heel fijn is, als je niet lekker in je vel zit. Even uit je eigen hoofd. Zolang je maar niet gaat denken dat de rest wel een leuk leven heeft. Bij Pauline en Chris valt dat gelukkig mee, omdat ze gewoon heel leuk zíjn, en dat alles niet altijd leuk is, of goed gaat, dat snappen ze leuke mensen. 

Onder druk van mijn m- iemand in mijn nabije omgeving, nam ik toch weer contact op met mijn psy - dat helpt toch niks, had ik steeds geroepen. Ik kreeg ongelijk, het hielp wel. En hè wat fijn: mijn stemming klaarde weer op. Hallo, 2020! Beter laat dan nooit, maar eind april was ik er weer. 

Vitamine Qi

En toen lukte het wél om de online lessen van de yoga te doen. En ging ik weer wandelen en intervallen met podcast. Wilde ik meer weten over Chineng, zo’n fijne les die mijn yogastudio aanbiedt. En bracht Spotify (Apple Podcast is weer terug in de cloud, waar hij hoort) mij naar Purmerend, naar de Vitamine Qi podcast van Hans Vos. Ik genoot van aflevering 7, een gesprek met de hyperactieve Marciel Witteman. 

Vos en Witteman kennen elkaar van de Amsterdamse Barefootwinkel Trek Barefoot, waar zulke contacten blijkbaar ontstaan. Witteman vertelt bevlogen over haar loopbaan, haar ervaringen met yoga en yoga docenten. Zijdelings ging het ook over goeroes, #metoo en grenzen. 

Over Critical Alignment van Gert van Leeuwen, bij wie ik ook wel eens een paar strippenkaarten heb geyoga’d, toen we nog in Amsterdam woonden. Haar huidige project is het Yoga International magazine. Dat heb ik meteen gekocht, en zo fantastisch, steekt met kop en schouders uit boven de concullegae, een abonnement erop gevraagd voor moederdag. En gekregen. Het is ook weer niet ZO duur, eigenlijk echt goede value/money (20e, 6 nrs/jaar). Trouwens, de website is gratis en ook behoorlijk fantastisch. 

Chi Running bij Align 

Op zoek naar meer over dit "chi", vond ik een interview met Danny Dreyer, een ultraton loper, op de podcast Align van Aaron Alexander. “How you do anything is how you do anything”. Geweldig gesprek weer, met handvaten en inzichten waar iedereen die wel eens beweegt wat aan heeft. Iedereen dus. 

Hoe kun je je inspanning minimaliseren en resultaat maximaliseren? Hoe kun je blessures voorkomen of oplossen? Hoe kun je ontstressen en vitaler worden? En, cliffhanger: hoe oud denk je dat die Dreyer is? (Niet googlen, hij vertelt het aan het einde). 

Bij de Align podcast kreeg ik enorme behoefte om het te zien, de ideale alignment. So there you go. The hipbone's connected to the, thigh bone... en stretch!

The Wayward Podcast 

Deze voortreffelijke uitsmijter kwam via een vriendin: mijn BFF uit de 4e klas, om precies te zijn. Groep 6 voor de jongeren onder jullie. Vorig jaar kwam ik haar na decennia zonder contact plots tegen bij een eventje in onze wijk. Het klikte nog steeds, ja hoor, en wat een leuke vrouw is zij geworden! Sindsdien hebben we elkaars huis bezocht en veel, heeeel veel gepraat. Dat gesprek is eigenlijk ongoing nu, hoera whatsapp. Ilana tipte me deze podcast. 

Twee actrices, die elkaar ontmoetten op de set van Supernatural, een Amerikaanse fantasy TV serie (had ik nooit van gehoord). Ze werden samen gevraagd voor panels op de ComicCon beurs. Hun gesprekken bleken een doorslaand succes, vooral voor jonge meiden en vrouwen, een groep tot dan toe moeilijk te bedienen was gebleken op dit soort beurzen. In de eerste aflevering vertellen Kim en Briana, hoe ze tot de podcast kwamen.

Kripke, de productie maatschappij, maakte een pilot voor een Supernatural spinoff, met Kim en Briana in de lead: the Wayward Girls. Helaas lukte het niet die verkocht (en de serie gemaakt) te krijgen. De fanbase was enorm teleurgesteld, de fans kwamen met het idee van de podcast… en die hebben ze toen maar gemaakt. Which totally rocks. 

Women talking women stuff; motherhood, sisterhood, growing up, bullying, hygiene… everything! Maar zonder het pink en glittery vernis van glossies, die ons vooral een bepaald ideaal en de bijbehorende producten willen verkopen. Dus ja… take a listen to their Wayward awesomeness!



Wat Schaft de Podcast met Jonas Nouwen en Jeroen Doucet  

Extinction Rebellion podcast 

Peptalk met Pepijn Schoneveld 

Man met de microfoon - de Lockdown Episodes 
   www.manmetdemicrofoon.nl 

Paulien Cornelisse 

Vitamine Qi aflevering 7 

Align podcast episode 9 w/ Danny Dreyer (over Chi Running)
   www.chirunning.nl

The Wayward podcast w/ Kim Rhodes and Briana Buckmaster

woensdag 3 april 2019

Yumalicious... cardemom thee. Kardewattes? Thee?

Hmm... zweeds mufzoetig brood

Een jaar of 15 was ik, "met mn moeder" op fietsvakantie in Zweden. Hoewel ik als puber liever iets sexiers had gedaan, had ik dat niet bedacht noch georganiseerd noch was ik ervoor gevraagd, en eigenlijk was het heerlijk. Eindeloze bossen, berken en dennen, meertjes, kamperen en zelf fikkies stoken met grove dennenhout. Foolproof: lukt altijd, knapt als een dolle en ruikt heerlijk.

Het zweedse brood echter... brr. Muffig zoetig. Ik word nog wee als ik aan de geur denk. Ik voel weer de pijn van toen ik keihard door mijn enkel ging, vrolijk hollend door een suf dalletje in een verder panoramisch paadje langs de klif waarop de camping lag. Jezus, ik klapte dubbel van de pijn en misselijk!

Ik weet niet meer of we ander brood ontdekten - stokbrood misschien? Of ons vrouwmoedig door het ruimhartig met Brødkryddor gekruide weëe brood bleven werken. Fietskamperen maakt hongerig.
Later ontdekte ik dat kardamom de hoofdschuldige was van deze, ahum, smaaksensatie.


Refuge van Dina Ayeri
Tot ik een paar weken terug Refuge las. Nou, zeg maar verslond. Weer een voltreffer van de dames onze Amstelveense Stadshartbieb. Het lag in de week van vrouwendag, 8 maart, op de uitstaltafel tussen wat ik inschat als chicklit en wat doktersromanachtige toestanden. Gelukkig sprong Refuge (inmiddels vertaald als Schuilplaats) er voor mij uit.

Dit soort opslorping, dat een boek je helemaal wint, meesleept, verovert en je anders naar jezelf en je leven doet kijken herinner ik me. Toen wij 8 waren las de moeder van mijn beste vriendin haar Laura Ingalls Wilder's "Kleine Huis op de Prairie" voor. Dat kochten wij vervolgens ook. De hele serie moet nog in de kast bij mijn moeder staan (toch eens vragen). Bij het lezen van een van die boeken - er was een groot feest op de farm, en er was pompoentaart. Ineens kreeg ik ook zo'n zin om pompoentaart te bakken, en groene tomaten, iets met groene tomaten, ik weet niet meer wat.

Terug naar Ayeri in het nu: ik las haar en het hele vluchtelingenprobleem is veranderd. Het voelt heel anders. Minstens zo prettig is dat Ayeri de magie van de Perzische keuken voor ons ontsteekt. Iets met aubergines, druipend van het vet en de knoflook, om je vingers bij op te eten... en de kardemomthee, geurig, kruidig, waar ze zo naar verlangt en van geniet, waar ze ook is. Ja, dat kan natuurlijk. Wacht eens! Kardemom! Gatver, toch? Hm. Toch eens op zoek naar die peulen. De betere toko heeft ze, maar ik haalde ze bij de grote Appie. Helaas, want ik gun de betere toko - hier is dat een Pakistaan aan de Lindelaan: Kashmir - graag mijn klandizie. Mijn dagelijkse routes lopen er nu eenmaal niet langs.)

Een vijzel - regel zo'n ding
Dit was het moment. Hij stond al langer op mijn verlanglijst... nu moest het er maar eens van komen. Dus: via Marktplaats een vijzel gescoord - met hulp van mijn grand old mama. Dingen zijn bij haar in de buurt (Arnhem) vaak wel of goedkoper op MP te koop dan bij ons pff het leven in Amsterdam omgeving is duur. Ze bracht hem mee in haar rugzakje met de trein lief he. Zo dat lucht op! Zei ze toen ze die last kwijt was. Wel een kilo of 3, 4 denk ik. Zo blij ben ik met ons mam, bij elke knars van de stamper in het mortier voel ik dat weer. Ja, mortier heet zo'n ding ook wel leerde ik net, toen ik  het woord zocht voor dat ding dat je in de hand neemt - maatje grote augurk of kleine komkommer maar dan van steen.

Zo'n mortier (haha! Stop de wapenhandel, neem een mortier!) gaat je superveel plezier geven in je keuken. Hmmm... mortier, plezier, als daar geen rap inzit? Bij elk zaadje dat je fijnstampt, het fysieke van het knarsen, de geur die eruit knalt... nu ga je pas begrijpen hoe specerijen bedoeld zijn. Meteen naar Marktplaats! Als je dit blog uithebt tenmiste. Je heb een goed zware vijzel nodig, van dat ruwe steen. Groot hoeft 'ie niet te zijn, als je net als ik meestal voor een gezin kookt.



Recipes, please?
Mijn eerste zelfgestampte peultje gooide ik in het zeefje waar mijn groene thee in zat. Hmm... okee het vijzelen was leuk maar hier proef ik niks van. Receptjes googlen dan maar. Hieronder op rij wat ik goed vond, en als afsluiter waar kardemom allemaal goed voor is (waarvoor niet?!!) en een tip voor bij de koffie.

(Uitprinten en) enjoy!

Tess, jullie eigen @spellfinder

Ethiopian Spice Tea
October 2000, van Epicurious.com

Serves 1 (+ leftover spice mix)
  • 1 teaspoon ground cardamom
  • 1/2 teaspoon ground cinnamon
  • 1/8 teaspoon ground nutmeg
  • 1/8 teaspoon ground cloves
  • 1 cup water
  • 1 (1/4-inch-thick) slice fresh ginger
How to
  • Stir all ground spices together in a small bowl.
  • Bring water to a boil. Add 1/8 teaspoon spice mixture and ginger and simmer 4 minutes. Pour tea through a fine sieve lined with a coffee filter or paper towel in a cup.

Cardamom Chai

Mangoes and Curry Leaves (2005)
by Naomi Duguid and Jeffrey Alford 

Yields about 5 cups; serves 2 to 4
  • About 6 cups water
  • 1/2 cup whole or reduced-fat milk
  • Seeds from 1 green cardamom pod, ground
  • 2 heaping tablespoons black tea leaves, preferably strong-tasting Assam tea
  • 2 teaspoons sugar, or to taste

How to
  • Heat the water to a boil. In a separate pan, heat the milk to a boil, stir in the cardamom, cover, and set aside.
  • Place the tea leaves in a heavy pot. Pour in a little of the hot water, then pour it off. Add the remaining hot water. Place over medium heat, bring to a boil, and boil for about 30 seconds, then pour the tea through a strainer into a pot.
  • Add the hot milk by pouring it through a cloth-lined strainer into the tea. Add the sugar and stir. If you wish to froth the tea, pour the mixture into another pot, then pour it back, continuing until it's frothy.
  • Place the pot back over the heat and bring the tea almost to the boil, then pour it into cups.

Cardamom, Cilantro (=coriander) and Fennel Tea
October 01, 2015

Coriander and fennel have a cooling tendency, while cardamom is heating. This combination makes a good year-round brew. In the summer, you may substitute 1/4 teaspoon chamomile leaves for the cardamom to provide a totally cooling trinity. The actions of all three herbs are carminative (relieve intestinal gas and distension) and diuretic (promote urine flow). Fennel also relieves muscular spasms.

Serves 2
  • 1/4 tsp cardamom seeds
  • 1/4 tsp coriander seeds
  • 1/4 tsp fennel seeds
  • 2 cups boiling water
  • 1 tsp maple syrup or unrefined brown sugar (optional)

How to 
  • Warm a teapot by rinsing with hot tap water. 
  • Place all seeds into the warmed pot and cover with boiling water. 
  • Steep for 5 minutes and allow brew to cool. 
  • Strain and add maple syrup or brown sugar, if desired.

Kardemom thee met gember en rozemarijn
Bonnie Duboi, 6 december 2016

Voor 1 kop
  • 5 kardemom peultjes. Deze vind je bij de toko, biowinkel maar ook gewoon bij het kruidenschap in de supermarkt.
  • 1 cm verse gember, in dunne plakjes gesneden.
  • Een paar takjes rozemarijn.

Nu is het een kwestie van heet water opschenken en even laten trekken. Je kunt de thee met gemak een paar keer opschenken.

Kardewat?

Kardemom is een specerij uit het verre oosten; oorspronkelijk uit tropische regenwouden in Zuid-India, Sri Lanka en Nepal. In de peultjes zitten kleine donkere zaadjes, die de karakteristieke smaak geven: fris, scherp en menthol-achtig, zoet. Kardemom is familie van de gember en is in Aziatische landen bekend als traditioneel medicijn. De thee gebruikt met name tegen spijsverteringsproblemen. En (natuurlijk!!) is er meer…

Wat vermag kardemom allemaal voor uw lijfje:

  • Helpt bij allerlei problemen met de spijsvertering zoals misselijkheid, constipatie, indigestie, zuurbranden winderingheid.
  • Bij verkoudheid, het bevordert het ophoesten van slijm en vermindert de slijmafscheiding.
  • Detox: afvoeren van afvalstoffen uit de nieren, urinewegstelsel en blaas.
  • Bloeddrukverlagend door de vezels en de detox werking
  • Verlaagt en stabiliseert de hartslag.
  • Halveert de kans op darmkanker.
  • Bij spierspasmes, de hik, en maag en darmkrampen
  • Rijk aan ijzer, mangaan, zink, magnesium, calcium, fosfor, kalium en koper.
  • Het bevat de vitamines A, B1, B2, B3, B6 en C.
  • De voedingsvezels bevorderen de spijsvertering.
  • Antivirale, antibacteriële en anti-schimmel werking.
  • Het bevordert de mond hygiëne; verfrist de adem, en helpt infecties in de mond te bestrijden.

En wist u dat..

ongeveer 80 procent van de wereldproductie van kardemom naar Arabische landen gaat? Daar voegt men kardemom vaak toe aan de koffie. De caffeïne in koffie zorgt normaal voor een verhoogde uitscheiding van calcium, magnesium en sodium, maar de toegevoegde kardemom gaat dit onwenselijke effect tegen. Een beetje versgemalen kardemom in je koffie zorgt ervoor dat deze gunstige mineralen behouden blijven voor je lichaam. Proost!

Bronnen - I 💖 all of these - visit regularly 😋


PS Mama reageerde per mail

"Leuk, je blog over Zweden... Volgens mij was je veel jonger, 12 of zo, moet ik opzoeken. Trouwens, we deden de Kattegatleden en die zag ik nu door SNP aangeboden als meest populaire fietsroute. Wij deden dat dus al meer dan 30 jaar geleden samen. Na die vakantie zei jij later naar Zweden te willen emigreren, zo rustig en mooi! Ik vond dat zoete brood juist heerlijk; ik gebruik kardamom bv. ook in de worteljam (als ik van boer Giel meer wortelen krijg dan waar ik zin in heb, dat heb je met die seizoensgebonden groentes van de bioboer)."

Ja dat is waar... op Zweden ben ik toen voor eens en voor altijd verliefd geworden. Hoewel dat eigenlijk al begon toen we door dezelfde moeder van dat vriendinnetje Astrid Lindgren's "de kinderen van Bolderburen" lazen. En trouwens, Bolderburen bestaat echt! Misschien moeten we toch eens terug, mam.



donderdag 12 april 2018

Bye Bye Facebook

Yes... #metoo. 

I left Facebook as of April 9th 2018! That was a bit scary, but after four days I feel mostly free. I really had no time left to Facebook... especially since I started reading wonderful daily paper newspaper Trouw (currently I am hoping they'll take a firm public anti armstrade stance in the Trump/Russia/Syria warmongering that's going on). There's not even time to read that every day, yet I feel better and more effectively informed than before. Also, I love to support local people writing.

So, last sunday April 8th Arjen Lubach did with their #byebyefacebook item on the TV show, showcasing all the privacy/big data issues Facebook is responsible for... the hospital thing and the pixel button really hit me. Exactly the nudge to push me over my fomo (thanks team ZML). 

Still I was worried I would miss out, both attending, being in the know, and organising. However, I realized it was mostly fomo, and I had been clicking on *interested* more to reassure myself and please others, than to actually attend. Which gave me guilttrips and stress - for not attending. Oh, how those christian/judeo guilt norms are hardwired into my neural networks! Rewiring... yes. I am calm and free. Been tweaking my Twitter to suit me better and using it a little more. Also, considering Instagram, Google, Eventbrite, Meetup... but no new commitments yet. Looking at what I already had with fresh eyes, like Twitter, like this here blog, trying some things here and there... and we'll see where life takes me. More in real life going places and meeting people, that's for sure. It's already happening - and I am not yet sure there's such a big need for sharing all of that. 

Oh yes and I did install Signal (again), but this time I might get round to actually using it and dragging some peeps with me (and not minding losing the other Whatsapp groups). 

Enjoy your day, cheerio 😇😎

donderdag 7 december 2017

Empathie oefenen

Oefenen

Afgelopen lente kwam ik in contact met twee Haarlemse vrouwen die Empathie Cirkels organiseren. Zij laten zich inspireren door Edwin Rutsch, die al tien jaar Empathy Circles in de US organiseert en host. Ook host hij bij allerlei publieke gelegenheden Empathy Tents. Zijn visie is dat we meer empathie nodig hebben in de wereld, om allerlei crises en conflicten op te lossen en voorkomen. Dit idee en deze aanpak zijn ontstaan ten tijde van de Occupy beweging op Wall Street. Hij wil een cultuur van empathie vestigen door vooral heel veel te oefenen en ervaren. Wat een prachtig plan!

Van Haarlem naar Amstelveen

Inmiddels bezocht ik een aantal bijeenkomsten bij deze Haarlemse heldinnen en hostte ik een Empathie Tent in Utrecht mee. Veel oefenen... en ook veel lezen. Het blijkt dat empathie nog niet zo simpel is... of universeel. Langzaam verzamelde ik moed om in Amstelveen mijn eigen soort Empathie Cirkel te hosten... en een eigen visie op empathie begon te rijpen.

Wat versta ik onder empathie?

Over empathie bestaan veel misverstanden. Het lijkt wel of het persoonlijk is... en dat is het ook! Want bij het ervaren van empathie zoals ik bedoel, blijf je dicht bij je eigen, hoogstpersoonlijke levensenergie. Bij wat er in je omgaat. Bij alles wat er in je leeft. Gedachten, gevoelens, lichaamssensaties. En tegelijk maak je ruimte voor de ander om hetzelfde te doen. Niet altijd makkelijk of prettig... wel altijd waar en helend. En bij wat ik bedoel met empathie, daar zit dus altijd iets "van mij" bij.

Wat er voor mij niet bij hoort (in een ideale situatie...): het opgaan in de ander, het overnemen hoe de ander zich voelt. Als dit gebeurt, verlies je jezelf. "Vervloeien" heet het ook wel (gelezen in handboek Energetische Bescherming, Fons en Delnooz). Soms noemen mensen deze ervaring sympathie. Je laat jouw levensenergie samengaan met die van een ander. Of je geeft het zelfs weg. Dat kan heel "lekker" voelen in het moment... je ervaart saamhorigheid, je hoort bij elkaar, je bent niet alleen. Maar... achteraf voel je je leeg en... juist nog meer alleen.

Wat empathie voor mij ook *niet* is: het maken van een (nieuw) verhaal, een analyse of het verzinnen van een oplossing. Ook niet: iets plannen of iemand adviseren. Ja, zoiets kan in of na een empathisch contact gebeuren. Maar... dat staat buiten de empathische verbinding. En een advies, oplossing, analyse of verhaal, dat uit je hoofd komt, of uit dat van een ander - dat komt van buiten. De empathische verbinding bestaat van binnen. Het is een gewaarworden en verbinden van alles wat er in je omgaat, de energie in jezelf, waarbij je misschien juist wel heel fragmentarische ervaringen hebt. Als je die energie volgt kun je van hot naar her schieten, je voelt dit in je lijf, deze emotie komt op, die gedachte... logica, volgorde, de juiste woorden of zelfs maar een kloppende zin - dat is allemaal niet van belang. Het volgen van de energie, het erbij blijven, dat is waar het om gaat.

Empathie is een intentie, een energetische daad, waarbij je
  • je verbindt met je eigen levensenergie
  • je richt je op het bemerken, respecteren en waarderen van die energie bij andere aanwezigen. Hoe is ze, beweegt ze? “Wat leeft er in de ander?,” zoals Marshall Rosenberg het verwoordt.
  • je ruime, warme en koesterende aandacht geeft en ontvangt tegelijk
  • het openen, completeren en volledig waarnemen van jezelf en de ander in volledig bewustzijn

Veel kon ik herkennen in dit artikel (voor wie ook meer wil): https://rogierteerenstra.wordpress.com/2017/05/14/empathie-en-innerlijke-tijd/

Waarom?

De "wereldvrede" visie van een cultuur van empathie inspireert mij... maar minstens zo belangrijk is mijn persoonlijke drijfveer om hiermee aan de slag te gaan. En dat zit zo: In mijn leven heb ik altijd ervaren dat er delen zijn - gevoelens, behoeften - die er niet mogen zijn. Niet genoemd mogen worden. Terwijl ze wel wezenlijk zijn. Mijn (kinder)leven heeft mij geleerd dat mijn innerlijke ervaringen er niet toe doen voor de buitenwereld, en dat er in gezelschap geen plaats voor is. Zo voelt het leven voor mij nog steeds vaak alsof het voorbij gaat aan iets wezenlijks. Alsof er een scheve, schuine, eenzijdige race gaande is waarbij steeds meer onderdelen van het vehikel en de omgeving verloren gaan. Wat mist er? Wat is er nog meer? Waar gaat het om? Deze vragen hebben mij altijd bezig gehouden. De tijd van antwoorden zoeken in wat anderen schrijven of zeggen heb ik gehad. Want inmiddels weet ik, dat ik het zelf doe... het voorbij gaan aan iets wezenlijks. Namelijk, aan wat er in mij leeft. En nu weet ik, dat ik dat niet hoef te doen. Ik noem het "Resonantie Ruim" en het is een poging, een actief onderzoek om de antwoorden in mezelf te ervaren.

Doe je mee?


... we maken een kringetje van jongens en van meisjes... tralala!
Het Resonantie Ruim is elke maandag en donderdag van 09.00 - 10.30 in Amstelveen. Meer info en aanmelden via het Facebook event.


Update 31.03.2018

De Resonantie Ruim donderdagen zijn voorbij, maar aanstaande donderdag 5 april, van 10:30 tot 12:00 praat ik graag met je verder in de Amstelveense bieb op het Stadsplein entree en koffie gratis =). Zie ik je daar?

https://www.debibliotheekamstelland.nl/agenda/volwassenen/koffie-met---1.html

woensdag 27 september 2017

Hoe een eerste "poolshop" me toeviel


Twee weken geleden: ga je morgen met me mee naar de Lidl? Ik ga met de auto!

Oh, wat een zalig vooruitzicht. Eindelijk naar hartelust WC-papier, flessen Spa Rood (nou ja, dinges eigen merk), liters melk enzovoort inladen zonder bij elk product af te wegen hoe belangrijk het is dit nu mee te nemen, tegenover de beschikbare ruimte. Zelfs met de handige Hook'd, zodat ik twee ruime boodschappentassen vol kan laden en aan de fiets hangen. Zelfs als ik nou dit doosje pak kan het met de spin nog bovenop... altijd dat gevoel van te weinig ruimte. En dat gehannes bij de nietjes, dat je fiets bijna omvalt, meewarige blikken van andere klanten... hoewel dat soms ook wel tot gezellig praatje leidt.. toch, zucht en lichte buikpijn/stress.

We hebben wel een auto, maar ik vind dat dus stom. En zonde. In m'n eentje met een lege auto heen, en met een halflege terug. Milieu, geld enzo. En ik *houd* van fietsen. I like it so much!

Die woensdag hoefde ik niet, want net geweest - pap is bij ons de Lidltrigger. Drie van ons ontbijten met Lidlpap. Geen andere merken. Die van de Lidl. Dus dan moet ik ook. Plus, goedkoop. Duh.

Wanneer ga je weer? Appte ik terug.

Over twee weken. Zullen we dan...? Ja, joehoe! En vandaag was het dus.

Lopend naar school met de tassen en twee statiegeldflessen in mijn rugzakje. Eerst koffie bij haar. Wat fijn eens rustig met elkaar te praten! Daarna samen in de auto... in winkelwagen karavaan de winkel in en... gewoon alles inladen wat me een goed idee leek! Alles! Wat een headspace had ik opeens, nu ik niet steeds de ruimteafweging hoefde maken! Hup! Twee pakken WC papier! Twee flessen wijn (doe eens gek)! Drie pakken tomatensap. Die, en die EN DIE koekjes, jahaa wat een vrije supermarkt cowboys waren wij. Tussendoor overleg. Pompoen, maar 1,49 zo'n grote, maar ik weet nooit hoe ik het lekker klaarmaak! Zij wel. Deze pesto, is dat wat? Wist ik weer (prima pesto).

Bij de auto (zij nam de achterbank, ik kreeg de kofferbak) was het nog even spannend... zou deze berg (129e) er wel in passen? But... yes! De achterklep klikte dicht alsof die ook zo blij was.

Dit is het, lieve voorraad- en koelkast beheerders, winkelpersoneel en - directie. Poolshopping! 't Is duurzaam, gezellig, efficient... wat wil een mens nog meer op een woensdagochtend?

Dankjewel lieve R.: voor je uitnodiging voor dit superidee.

PS Manlief snapte het niet, "wij hebben toch ook een auto"? Maar hij hoeft ook niet alles te snappen. En volgende keer rij ik!

maandag 21 augustus 2017

Vervloeien

Ja, dat doe ik. Deed, hopelijk. Zo herkenbaar dit! (NB: onderstaande tekst bevat verwijzingen naar vage sh*t als aura's en chakra's! Dat ik dit hier plaats betekent niet dat ik erin geloof! Of verwacht dat jij dat doet!!)




Met dank uit Fons Delnooz' en Patricia Martinot's "Handboek Energetische Bescherming". Dit boek en hun andere boeken beveel ik warm aan voor iedereen die

  • weleens opeens, zonder duidelijke reden, heel moe is. 
  • merkt dat anderen vaak te dichtbij komen staan, of te lang doorpraten
  • iets van hoogsensitiviteit of ADHD bij zichzelf of iemand in zijn of haar nabijheid herkent. 

Het boek is te leen in onze Amstelveense bieb. Of je koopt het bv. via Marktplaats, Youbedo of direct bij de uitgever. Het FD besteedde in haar magazine (zomernummer met thema "de ruimte") afgelopen weekend ook aandacht aan aura's, ik bedoel: je persoonlijke ruimte.  Uit dat artikel haalde ik de tip voor dit geestige Seinfeld filmpje: the close talker .

PS Hoog tijd voor een energetische hygiene etiquette wat mij betreft... but how to get that started?

woensdag 7 december 2016

Slaap stopt - missing peace

Slaap stopt in de nacht
als ze niet meer verder kan.
Een golf -
het tere, sterke
regel- of onregelmatige
heen-en-weer
de beweging
het voortgaan
oplossen
wassen -
stopt.
Een stok in het wiel
De wind weggevallen
De molen doelloos
Er is geen...
er is iets niet
Iets anders wel
Ontbreekt of
iets overtolligs.
Iets wat de slaap
niet kan verteren
zonder dat andere
Bovendrijven komt
Iets anders
Van een andere kwaliteit
Iets ouds
Iets vreemds
Een oude splinter
Een oud lijk
Niet vergaan
Altijd in de weg
Nu ligt het daar
Open en bloot
en wacht.
Wat heeft het nodig
Dat de wind kan gaan waaien
De wielen, te draaien
De golven te deinen
Moet het weg, verdwijnen?
Of was het iets onmisbaar
dat de juiste plaats behoeft
Een soort sleutel
missing peace, piece
?
... en los.
Heen, en weer.
Op, en neer.
Shhh...

woensdag 22 juni 2016

Leesadvies voor een kieskeurige veellezer (plus: "want ad")

"Ik ben een kieskeurige veellezer. Favorieten zijn Nick Hornby (bv. "About a Boy"), A.M. Forster ("This book will save your life"), Matthew Quick ("Silver Linings Playbook"), en Jojo de Moyes. Franziska Stallmann is ook prachtig. Of "Gouden Jaren". Of "Gisele" van Susan Smit. 

Van boeken van deze auteurs houd ik met hart en ziel vanwege hun humor en realisme. Stuk voor stuk zijn het verhalen met een bite die je in verwondering optillen en wakker maken uit sleur of illusies van somberheid. 

Herken je je hierin? Bevriend me! Want dan wil ik weten wat jij leest."

Dat schreef ik van de week op mijn profiel op Boekenliefde.nl. In de hoop daar nieuwe leesvrienden en vooral: meer van dit soort bijzondere boeken te vinden. Want deze boeken openen iets in mij... iets waarvan ik meer wil ervaren.

Vlak nadat mezelf op Boekenliefde zo omschreef, viel mijn oog - na 5 jaar enthousiast en trouw actief lid en bezoeker van de fysieke en digitale bieb Amstelland - van de week voor het eerst op het knopje "Lees- en luisteradvies" van de biebwebsite.

Ach. zou de oplossing van mijn boekenvraag al die jaren vlak onder mijn ogen klaar hebben gelegen? Zoiets zou niet voor het eerst zijn.

Hoopvol typte ik genoemde auteurs in.

De website gaf mij een veelbelovend aantal namen. Blij klikte ik door. Al iets minder blij klikte ik ook weer terug. Al bij het lezen van de beschrijving vielen er veel boeken, zelfs hele auteurs af. Sorry, mensen. Maar iemand is kieskeurig en kieskeurig, en niet omdat ze nooit veel heeft geprobeerd. Au contraire.

Enfin: een paar lucky boeken vielen in de prijzen met een reservering van mijn kant.

En vol verwachting laadde ik de gereserveerde boeken in mijn fietstas, op weg naar hun auditie, wachtend op mijn nachtkastje. Ondanks zorgvuldige voorselectie, stelden toch velen teleur. Ik noem een Penelope Fitzgerald met "The Bookshop". Veelbelovende naam... en titel... maar... hoezo uplifting? Ik heb het boek gescand (of het een plek in vakantiebagage verdiende ja of nee), maar pfff... de laatste zin. Iets met heel veel sadness.

Van Emily Barr wachtte mij "the Perfect Lie". Het boek begint romantisch en hoopvol, met een mooie liefde, met vriendschap en een heldendaad. Helaas is het all downhill vanaf daar, het grimey verleden van La Personage Principiel in. Ja, OK, het loopt "goed" af - als je [spoiler alert] een onontdekte moord op een pedofiel die volgens de hoofdpersoon toch te weinig straf had, goed kan noemen. En als je blij wordt van de niet eens zo subtiele hint naar een van misbruik en corruptie doortrokken justitieel systeem, ter rechtvaardiging. Dat deze "terechte" moordenaar dan een romantische zonsondergang tegemoet gaat... als je daar blij van wordt, dus... ik niet. Helaas, Emily.

Wel mee in de vakantietas mag J.B. Morrisson's "Extra Ordinary Life...". Ja, dat was een goede tip. Ik heb ook nog goede hoop voor Dawn French (staat gereserveerd).

Dus... Een, wellicht twee treffers na het invoeren van zes auteurs... nee, de kwaliteit van het Leesadvies van de bieb viel me tegen.

Gelukkig was daar Kitty Killian op Facebook met leestips en quotes. Nora Ephron heeft de screening al achter de rug, en mag voluit mee op reis. Met Alexander McCall Smith komt het ook wel goed. Hij schreef een hele serie, dus dat schiet op. Ook trof ik op een uitstalkast in de stenen bieb "the year of taking chances" van Lucy Diamond ... ik geloof dat zij het ook gaat halen. Mooi.

Er waren ook nog een paar andere ingangen, die me nu even ontschieten, maar als ze goed zijn schieten ze vanzelf weer binnen.

Leesvoer voor de vakantie: in de pocket.

Maar... dat Lees- en Luisteradvies van de bieb... dat zou inmiddels toch wel een hogere "hit" score moeten kunnen opleveren? Ik gun het de bieb (en al haar lezers).

En PS: ik ben dus echt op zoek naar Boekenvrienden die ook zo dol zijn op de boeken in de eerste alinea van dit blog. Ben jij zo'n Boekenvriend of wil je dat zijn? Bevriend me @Boekenliefde. Of stuur een pingeltje via je favo kanaal, zij het mail, twitter, Facebook, What's App of wellicht een papieren brief of ansichtkaart. 

Over Boekenliefde: deze website heeft mijn hart veroverd door haar efficiency. Als je lid bent van de bieb kun je je biebaccount koppelen aan die bij Boekenliefde. Boekenliefde trekt je leeninfo dan direct uit het systeem van de bieb en voila: je online boekenkast vult zich automatisch met boeken die je tenminste in handen hebt gehad. Je kan ze recenseren, of dat laten. Ik beschrijf graag boeken die me plezier gaven bij het lezen, en ook, waarom. (Boeken die ik stom vond, verwijder ik. Dat doet me ook veel plezier : )) 

Als ik zo'n beschrijving dan later eens terugkijk, bemerk ik of het nog klopt voor mezelf. Of misschien was het een privé hype, of kijk ik er inmiddels weer heel anders tegenaan. Nooit meer hoeven denken: "ken ik dat boek, of...?" is mij een groot genoegen. Evenals het herlezen van mijn eigen ervaring met een boek. Dat is eigenlijk nog heerlijker, dan ik van het bezit ervan geniet.

Hoera voor lezers... vooral kieskeurige veellezers, zoals ik =)

maandag 20 juni 2016

Kleuters knippen

Afgelopen donderdag mocht ik zomaar opeens in de kleuterklas van onze dochter helpen met knutselen! Wat heerlijk. De kleuters gingen handjes knippen, als verrassing bij het afscheid van een van de klasgenootjes.

Vier kindjes bleken niet te kunnen knippen. Ekeken daar heel sip bij. "Ze moeten het echt leren! Hoe kan het toch, dat kindjes niet kunnen knippen?" vertrouwde juf mij terzijde toe - ze dacht vast aan rapporten en de toekomst. Knippen is een belangrijke kleutervaardigheid, en schijnt verwant te zijn aan leren schrijven. Tja... ik vertelde dat onze zoon, inmiddels acht, als kleuter ook niet goed kon knippen. Hij hield niet van knutselen, ik ook niet bijzonder, dus wij konden wel wat leukers verzinnen... Vandaag een herkansing voor mij! 

Ik keek naar die kleine handjes, het twijfelen, hulpeloze blikken. De andere helpende ouder en ik namen het knipwerk maar uit handen. Nee, maande juf: ze moeten het echt zelf. En ze zei: "wacht even, ik heb een 'samenknipschaar'". Dat is een schaar met dubbele gaten. Zoiets als een lesauto met extra koppeling en rem.

Nou,... even zoeken. Al die dagelijkse knipjes die je zet, als je het kan, denk je er niet meer bij na: wat is knippen eigenlijk?

En nu met zo'n bijzonder schaar. Wiens vingers moeten waar? Hoe pak ik dat aan? O, zo... gezellig wel. Ik ging achter het kindje zitten, en stak mijn handen onder de okseltjes door. Een soort omhelzing, mag dat zo, kindje? Het mocht. Ik gaf het papier in de ene, schaar in de andere hand. Vingers door de gaten, welke vinger moet eigenlijk waar? Ik vouwde mijn handen ter ondersteuning onder de handen van het kindje en geleidde waar nodig, zo min mogelijk, kindje is de baas... en knippen maar!

En ik merkte: knippen is knijpen en vasthouden. Met twee handen verschillende dingen doen, die wel op elkaar afgestemd zijn. En sturen moet er ook bij. Wat? Hoe? Huh? Ja, best ingewikkeld. En die messen van de schaar, ja, lijkt dat eigenlijk niet de bek van een krokodil? Hap hap, doet de krokodil, knijp knijp doet je handje... ho, ho, niet zo snel! Ik houd het niet bij, zei ik. Goed zo. En: stop krokodil! De andere hand moet even een ander plekje opzoeken om te draaien. Hee... het lukt! Blije en verbaasde blik van het kindje, achterover omhoog, naar mij.
Alle vier hebben ze het werkje zelf knippend met een gewone schaar afgemaakt. Ik was zo blij! En zij ook! Joepie!!
PS Knipt jouw kindje ook nog niet zo graag of goed? Hier vind je tips over samen knip/knutselen:
http://www.jufbianca.nl/2012/10/fijne-motoriek-knippen/. En misschien heeft jullie juf of meester ook wel zo'n partner- of samenknipschaar? En mag je die eens een weekend of middag lenen?
(Hoewel, samen ballen, fietsen of Ipadten is natuurlijk ook leuk!)

donderdag 28 april 2016

Begin de dag met een zwerfie...

Heerlijk in het nog weifelende zonnetje liep ik naar huis, de kinderen op school gebracht. Hier een plastic bekertje, daar een plat blikje, daar een leeg sigarettenpakje. Bukken en oprapen, het werd een soort dansje. "Zwerfie-en" heet dat anno 2016. Echt mijn sport. Een keurige mevrouw met een bril liep me tegemoet op de stoep. Ze begon wat onzeker links rechts te laveren, aan welke kant moest ze me nou passeren zo, op die smalle stoep?
Ik keek haar aan en zei: "het is net een dansje!" Ze keek vies naar het afval in mijn hand. Nina zegt op zo'n moment: GADverdamme. Ze kan dan ook supervies kijken, met zo'n rimpelig neusje.
Nu zei ik, vastbesloten, schouderophalend: "thuis handen wassen."
Keurige mevrouw weer: "wat zijn mensen toch vreselijk!". Ik trok mijn wenkbrauwen op en antwoordde: "ik ben heel leuk hoor!".
En trouwens, voor wie nog meer wil griezelen: in de goot vond ik een leuke meisjesonderbroek. Die gaat de was in en dan mag Nina hem hebben! O zo! (Wel een naar idee, waarom verliest een meisje een onderbroek? Heb ik meteen bijgedachten bij).
Zwerfie on and prosper, mensen.

dinsdag 26 april 2016

Cup for me - and you?

Ook mijn ijs eet ik meestal uit een bakje. Dat is minder duurzaam dan een hoorntje... maar sinds anderhalf jaar word ik eens per maand echt blij van een andere cup. Die toevallig wel duurzaam is.
En het is weer bijna zover: die tijd van de maand, waar ik zo vrolijk van wordt sinds ik haar ken. De tijd van de maand, dat opeens ik bij een toevallige onschuldige winkelier de voordelen van de menstruatiecup aan het bepleiten ben, en waarom ze die nog niet in de schappen hebben. Ik zal haar maar klaarleggen op de WC, mijn trouwe MeLuna menstruatiecup.

En jij? Cup jij al?
 smile-emoticon
PS oh ja, die voordelen? Je zit nooit meer zonder op de WC, want je haalt haar eruit, kiept haar leeg, plast - ja plast - eroverheen, doet haar weer terug en klaar is Clara. Nooit meer doorlekken want ze is een uitstekende vanger, en trouwens, je voelt aan de druk als ze vol begint te raken. Wat trouwens veel langer duurt 1 a 2x per etmaal enne... ze is superlief aardig voor je portemonnee - je doet wel 15 jaar met haar - en voor je binnen milieu, het buitenmilieu is ook blij als je die berg tampons en maandverband niet meer produceert... wat wil je nog meer? Gauw een kleine webshop blij maken! Zoals www.cutecotton.nl. Daar weten ze ook antwoord op al je onbetamelijke en ongemakkelijke vragen. Ik zou er kunnen werken! (Maar dat doe ik niet. Ik wil jou gewoon blij maken. Echt waar. Bij mij kun je ontspanning kopen, kijk hier maar
 http://spellfinder.blogspot.nl/2015/11/kom-wat-is-het-niet.html
of hier http://spellfinder.blogspot.nl/2015/06/ontvang.html. Volgende sessie 20 mei 20.00. KOM :) )

Een soort IENS voor dokters, tandartsen, fysiotherapeuten... bestaat dat?

Soms heb jij of je kind klachten en moet je naar de huisarts. Bij de tandarts kom je ook regelmatig. En/of je zoekt je heil in een complementaire behandeling. Met kinderen kun je ook zomaar opeens bij de spoedeisende hulp zitten. Arm gebroken, voet tussen de spaken... Leuk is het meestal niet. Een heel gezoek, vaak wel. Bestond er maar zoiets als IENS voor de zorg! Nou, drie keer raden... dat dacht ik een paar jaar terug ook... toen ging ik googlen... en ja hoor. Het bestaat!


Zorgkaart Nederland is door het ministerie van VWS opgezet - samen met de Patiëntenfederatie NPCF - en biedt een podium voor reguliere en complementaire zorgverleners.
Wat is een mooier bedankje voor je favoriete zorgverlener dan een openbare waardering? Of omgekeerd, als je juist niet zo tevreden bent: hoe kun je andere klanten informeren over je twijfels bij een behandeling of behandelaar?

Kijk maar eens op of jouw huis/tandarts erop staat. Of, als je toch in de wachtkamer zit...

En jij, zorgverlener? Sta jij er al op? Ben jij daar te vinden en waarderen door je klanten?


(En nu gauw mijn eigen fijne tandarts waarderen!)
smile-emotico)

donderdag 31 maart 2016

De complotstoel

[Dit schreef ik op 31 december 2016, maar ik herken me er nog steeds in... best goed verwoord van mij, toen ;)]
Ohoh.... eerst ging het nog over belemmerende overtuigingen bij mezelf wegruimen - dat klinkt heel daadkrachtig, zo van ik maak een afspraak met een bulldozertje, zoiets als de tandarts, het doet even pijn maar dan: tadaa! All clean, new enlightened *me*! Joepie. Dat wil ik!

Maar dan.. in dezelfde website, of zelfs in hetzelfde artikel, of elders van de hand van dezelfde persoon, of gedeeld door diegene in zijn of haar timeline: "de mainstreammedia". Misschien zelfs wel de afkorting ervan: "MSM". Dan weet je wel hoe laat het is... er wordt uit de doeken gedaan hoe "het" echt zit, heel erg echt, maar dat komt niet echt onder de doeken vandaan, want... vul maar in.

En ja! Dat wil ik weten! Ik WIL weten hoe het echt zit. Want ik kwam hier omdat ik pijn had. Verdriet. Hartzeer. Om de dingen die ik nu zie in de wereld. Ik wil dit verhaal niet, wat ik nu zie. Tegelijk wil ik het begrijpen, of liever nog, een dader, op wie ik me kwaad kan maken, die mijn frustratie en vernietiging kan toewensen. We leven tussen beton en auto's... zelfs planten kunnen we efficiënter in een gebouw telen... zonnepanelen leveren meer op dan een weiland... o nee... dat wil ik niet. Ik WIL een ander verhaal. En ik wil OOK bij mensen horen die een ander verhaal willen. Dat trekt me aan...

... en de mensen in mijn nabijheid heen kijken verstoord op... huh? Tess? Complottheorieën? She's a goner... mijn reputatie naar de maan.

Ik houd ervan. Ik geef het toe. Ik vind het fascinerend. Aliens. Ikzelf als superwezen. In de ban van de ring. Er zijn engelen, of elfen die over ons waken. Die ons helpen. Jezus leeft. Waarom niet? Fantasie is misschien ook wel een superkracht.

Maar het meeste houd ik van de verwarring die complottheorieën veroorzaken. Die verwarring geeft me namelijk vrijheid. Ruimte. Om mijn fantasie de vrije loop te laten. Oh ja! Die pijn waarmee het begon! Ja, daarvoor ben ik dan op de vlucht. Ik geef het toe. So sue me! De (huil)boog kan niet altijd gespannen staan...

maandag 25 januari 2016

Thank you, sour uncle spilling your guts at our festive dinner table

I am grateful for finding this article online. Thank you, New York times, for publishing this prompt.


Yet, the idea of cultivating gratefulness awakens in me resistance. I refuse "having" to feel anything. The Arthur C. Brooks quote you give makes me happy. Brooks describes that many people struggle with this. Thank you for starting your article with that quote. A choice that confirms  my experience.


After completing this read, something about it continued to nag me for days.


Why is it we are supposed to be thankful for the positive things mostly?


I sat with that nagging feeling. Is it just me, I wondered. Or is this idea present in the article? I read it again.


Ah, there he is: the sour uncle, venting his complaints about politics at the Thanksgiving dinner table. Here in the Netherlands, we do not celebrate Thanksgiving. But the sour family members and friends - female too - complaining about politics or taxes - yes, those we do encounter here, too, at many gatherings. We know who they are, remind one another of not starting on any of those topics when they are within earshot… tiptoeing around sensitive issues, staring at our hands or the ceiling when someone is so clumsy to stumble over one of them, anyway. Restraining ourselves.


“Thank you for sharing your thoughts” - would that not be an appropriate response? To the plaintiff? What they say is usually - in varying degrees of intensity and polarity - felt by many of us. Yet, we feel we should not complain. And why?


I read on. Ah, there it is. What rubbed me the wrong way.


One explanation is that acting happy, regardless of feelings, coaxes one’s brain into processing positive emotions.”


Interesting labeling you’ve got there, Times Magazine. “Positive” emotions. Sounds like there’s “negative” emotions as well. Ones, we’d rather negate. There it is. Positive emotions: goooood. Negative emotions: oh no!! We don’t want those! Run away! Bury them deep! Disinvite the bad fairy!! Ring a bell anyone? Waking up, yet?


I’ve had to learn, that allowing all types of feelings to flow freely through me, is what makes me “happy” - the deep down, enduring kind of content and fulfilled happy, not the smiling fleeting kind. Hanging on to any one emotion - either sad, happy, angry, afraid or any mixture of these - blocks this flowing. When that blocking happens, is when my deep down kind of happiness gets wobbly.


I am grateful for this idea: what if feelings are just passing perceptions? There’s the primary ones, big and bright: anger, fear, hurt and joy. Then there’s an infinite number of blends, such as sadness, contentment, insecurity… There’s an axis of vulnerability, and an axis of being seen that add to the quality of the sensation.


Helped by practices saved in rituals of ancient but still vital spiritual traditions, such as Hawaiian, Maori and tantric, I come to life, awakening in the 20eth century - and I practice being grateful for noticing any and all feelings. Including those of despair, fear and entrapment by circumstances. This is quite a struggle, but just the idea of having to deny such feelings creates one of the worst circumstances of all, to be frank. A mental circumstance that does not help me.


Then again - feeling genuinely grateful about such feelings, that I have learned to label as negative all my life, may be too tall an order for me, at this point.


Kind curiosity and wonder might be a more workable starting point. Could I allow all sorts of feelings to flow through and inform me? Not easy, when part of me is involved in an old and ingrained effort to deny them. An effort that is fuelled by what I feel is expected of me. Aha. There is that knot again. The sense of expectation. Interesting. Thank you for helping me elicit this aspect. I feel genuinely grateful for it.


Also, for the curiosity. Maybe I could feel grateful for the effort put into denying feelings and their complexity as well? I sit with this thought, it is a tough one. The struggle makes my head hurt, and I am having trouble feeling thankful for that hurt. Maybe allow it to be with that wonderful curiosity again, though. When I sit in kind, silent wonder about that struggle and the complexity (going back to that, closing my eyes for a bit) there is a subtle tingling sensation in my abdomen, spreading out to my legs as I pay attention to it, sending a chill down my calves and shins. Upstairs, the headache is still there. It seems centered around two points, one on the left behind my ear, like a spear pointing upwards towards that point, one on the right a little higher up behind my right ear, a spear pointing downwards.


My mind seems to just breeze a heartfelt wish: "just nothing, finally!".


As I intertwine my hands to rest in my lap and close my eyes, to pay some more attention to all sensations, I my hands and fingers feel cold. I wrap my hands and arms into the shawl that I folded around my upper body, warming it.


I am grateful for feeling prepared to forgive myself for not showing positive emotions all the time.


Also, I am grateful for knowing that it is possible to say “thank you” inappropriately - when you don’t mean it.


Thank you, New York Times, for this trigger, that has helped me think about what I am grateful for this whole last month - while writing this reply.