maandag 1 augustus 2022

Zal wel oververmoeidheid zijn

De jongste is twee maanden. Heb ik een midlife crisis of gewoon slaapgebrek?

Oktober 2010 

“Reiss dich z’sam!”

Woensdagochtend 12.10. Gisteravond 1000-en hotels bekeken op Internet voor ons weekje Griekenland. Pasfoto’s gemaakt met Nina. Haar paspoort aangevraagd. En vanavond komt voor de eerste keer de oppas. Ik voel me beklemd en overweldigd. Vanmorgen bleef Nina maar huilen na haar voeding van half zes. Ik kan er niet meer tegen. Ik ging rechtop in bed zitten, om half zeven, nadat ik haar nog twee keer had aangelegd en een schone luier gegeven en teruggelegd in haar bedje. Woedend zei ik tegen niemand in het bijzonder (dus tegen Sebastian) “ik kan er niet meer tegen, dat gejank!”. Ik voel me hulpeloos en schuldig. Ik mis het gevoel van wakker worden met zin in de dag, met voorpret. Hoe lang ik dat niet heb gehad? Kan me niet heugen. Verjaardagen in mijn jonge jeugd, zoiets. “Reiss dich z’sam!” sist S woedend terug. Godverdomme, ik neem me al mijn hele leven bij mijn lurven en geef me een schop onder de kont. Ik kán het gewoon niet meer, ben moe, levensmoe. Waar is mijn levenszin? Hoe moet ik dat voorleven voor onze kinderen? O god, waar ben ik mee bezig. Tranen gutsen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Nina was gisteravond onrustig. De voeding van 18.00 heb ik op het bankje op de stoep voor ons huis gedaan. Buurjongen Teun (5) was buiten aan het steppen en ik gunde Florian (bijna 3) om op zijn nieuwe fiets met hem te fietsen, naar de ene hoek van de straat, naar de andere hoek van de straat. Dus ik op dat bankje voeden. Als ik niet op mijn vaste stek op de bank binnen zit, drinkt ze niet zo rustig en goed. Ik zit er ook niet zo ontspannen bij, heb mijn voedingskussen niet. Dus om 19.30, nadat ik haar in bed had gelegd, heb ik haar toch maar weer gevoed. Om 20.30 wilde ze weer en sliep ze pas in. Met als gevolg dat ze niet om 22.00 kwam voor haar avond voeding, maar om 00.30 (als ik me goed herinner) en daarna om 03.30 en om 06.30. Helaas, eergisteren ging zo ideaal, van 22.00 tot 05.30 geslapen.
 
Bovendien die 10.000 hotels en websites van gisteravond. Om kwart voor elf hadden we nog geen knoop gehakt en ik viel in slaap op de bank. Sebastian zei zoiets van jij bent ook altijd moe ‘s avonds maar ik kon geen pap meer zeggen. Ik geloof niet dat ik nog naar Griekenland wil op deze manier. De websites van hotels maalden vanochtend door mijn slaapgebrekkige hoofd. Samen met de oppas die ik voor vanavond heb geregeld waardoor ik nu moet gaan klimmen. Ik wíl niet eens klimmen. Ik weet niet wat ik wil (uitrusten). En dan moet ik straks weer aan het werk. O god zak ik in een postnatale depressie. Ik heb niet het idee. Ik ben gewoon moe moe moe.

 

Vlekken

Nou, toen was ik net weer ingeslapen (nadat Nina was ingeslapen) en toen wekte Sebastian me om 07.45, of ik nog wist dat ik Florian naar de crèche moet brengen. Weet je wel weet je niet. Dat hadden we afgesproken omdat hij vroeg weg moet naar een afspraak in Tilburg. Godverdegodver. Ik wilde alleen maar even flink uitslapen en of een potje janken. De waterlanders stonden alweer op mijn onderste oogleden maar ik knipte ze dapper weg, daar kan ik arme Florian toch niet mee lastig vallen.
Florian deed natuurlijk eindeloos over zijn muesli en toen met de wagen met de buggyboard naar de crèche. Ik had nog snel een andere jurk uit de kast gevist want die van de afgelopen dagen zat toch wel een beetje erg onder de vlekken.
 
Buiten schijnt het zonnetje blij en onverstoord en ik herinner me hoe energiek en zorgeloos ik me gisteren voelde. We wisten dan wel niet zeker of we naar Griekenland zouden maar aan mij zou het niet liggen, ik zou Ninaaatjes paspoort wel even fiksen.

 

Stortbad van medelijden

Wij met de Quinney naar de crèche, wat een onding, ik loop steeds tegen die buggyboard op en ik kan ook niet casual met éen hand sturen als ik erachter loop. Florian loopt hondertuit te kletsen, benoemt alles wat hij ziet, politieauto auto met aanhanger bla bla en hoe lief ik hem ook vind ik versta de helft niet en weet ook niet wat ik erop moet zeggen buiten “ja, ik zie het”. Ik voel me rot en denk hoe heb ik dat arme kind opgevoed hij raakt net zo overvoerd door de wereld als ik als hij alle details wat hij ziet zo in zich opneemt. Ik duw die gedachte weg, onzin, ik ben gewoon moe, maar het sentiment blijft hangen en knagen. Op de crèche aangekomen vliegt Evelien op de wagen af, “ze mag er wel uit toch?”, eindelijk haar kans om Nina een keer lekker vast te houden. Evelien is gek op kleine baby’tjes. Ik vind alles best vandaag en ben allang blij als er van mij even niks word verwacht. “Ze is nog niet aangekleed hoor!” verontschuldig ik me maar Evelien vergoelijkt “lekker rielekst toch?”. Tegen half tien komt leidster Astrid binnen die merkt nog even op hoe iedereen met me meeleefde, nee echt de héle crèche, dat ik eruit zag of ik een skippybal had doorgeslikt, nou dan voel ik me meteen stukken beter na zo’n stortbad van medelijden.
 
Florian is gelukkig doltevreden aan het puzzelen en het afscheid nemen gaat moeiteloos, ik kan hem daar met een gerust hart achterlaten dat is fijn. Op weg naar huis - de zon schijnt ook nu meedogenloos, alsof ze me uitdaagt van het leven te genieten - nee hoor, dat lukt me nu toch niet! De laatste 500 meter kan ik de waterlanders nauwelijks binnenhouden, wat is er toch met mij? Ben ik gewoon moe? Ik voel me zo tekortschieten, omdat ik geen levenslust heb en kan voorleven voor mijn kinderen, en ik voel me ook alsof ik al mijn intelligentie, mijn cognitieve scherpte, heb opgemaakt in de eerste 31 jaar van mijn leven, weggegooid als het ware, over de balk gegooid, uitgegeven aan niks, want ik sta nu met niks in mijn handen, geen carriere, geen levensvreugde, niks.

 

Enveloppen dichtlikken ofzo

Sebastian probeert me te troosten (vanmorgen jankend in bed) dat ik een goeie moeder ben voor Nina enzo, maar het helpt niet, ik voel me mislukt. Ik voel me leeg, ik heb geen hoop, geen visie, geen idee waarmee ik moet beginnen. Ik heb leven gegeven maar ik heb zelf geen leven over nu, zo voelt het.
Ik weet niet waarom ik zo moet huilen, me zo leeg voel. Het aloude gevoel van “ik kan het niet aan”, “ik ben hier te klein voor”, van mijn jeugd voor of na de scheiding dat weet ik niet zo precies. Dat ik te veel, te grote, te volwassen stappen, beslissingen moet nemen. Misschien ervaar ik wel te veel druk door de vakantie die moet, de oppas die moet en het weer werken dat moet. Ik voel me alsof ik in een hoekje weg wil kruipen en de dekens over mijn hoofd. Of als ik iets moet doen, dat het iets heel kleins en simpels is. Enveloppen dichtlikken ofzo.
 
Ik baal als een stekker, ik was net zo lekker zen in mijn thuiszijn met Nina, ik heb dat amper geuit of het gevoel is weg en binnen een week zit ik weer als een onuitgeslapen oververmoeid hoopje ellende te janken op de bank. Dat ik er al tegenop zie om straks wat fris en wat koekjes voor de oppas in huis te halen (en voor haar te koken). En mijn sportspullen te pakken.
Nina is al twee maanden maar ik voel me nog helemaal niet klaar voor de buitenwereld, voor het solliciteren enzo.
 
Ach het zal voornamelijk wel oververmoeidheid zijn, ik was immers tijdens de ontgroening ook geen knip voor mijn neus waard, toen was ik ook continu uitgeput door slaapgebrek. Same here.

zondag 31 juli 2022

Oef ik heb een kind.. en nu?

*in 2016 geschreven, in 2022 gepubliceerd. *

Toen ik Tanja Jess' boek "de mama match" doorbladerde, fantaseerde ik dat er een website was waar mama's hun mama match zouden kunnen ontmoeten . Een klankbord/sparring partner voor (af en toe) worstelende ouders. Helaas begreep ik al vlug dat er alleen het boek is, geen website.

Hoe dan ook, toevallig ben ik sinds een paar weken via Facebook lid van de besloten groep Aware Parenting Netherlands/ Bewust Ouderschap. Zonder testjes te doen, kun je je - bijvoorbeeld op deze website www.handinhandparenting.org - inlezen of Aware Parenting iets voor je is.


Voor mij stond dat als een paal boven water: pas toen ik het boek van Aletha Solter, grondlegger van Aware Parenting, had gelezen werd me helder dat ik - zelfs ik - een "geslaagd" (?) moeder zou kunnen zijn. Pas na dat boek (Tears and Tantrums) werd het moederschap voor mijzelf serieus een optie. Kreeg ik een idee van hoe ik het (kinderen verzorgen, opvoeden, begeleiden, grootbrengen) op een voor mij kloppende manier zou kunnen doen.


Na dat moment kostte het nog ruim acht jaar, waarin het Internet meer en beter (interactiever) werd, en een favoriete juf die zwanger werd voor ik weer bij Solter terug kwam... en deze Aware Parenting/Bewust Ouderschap Facebook groep ontdekte.


En vandaag (precies éen dag na de 8e verjaardag van onze oudste, hoe cool is dat) heb ik de eerste Skype sessie met een andere (wannabe?) Aware Parent gedaan... als (gewenste) Luisterpartners. We hebben elkaar gevonden via deze Facebook groep! Hoe gaaf is dat! Heel. Vind ik.


Met andere woorden: wellicht ook een idee voor anders ouders die soms worstelen. Lid worden van deze (of een andere, meer bij jouw opvoedsmaak passende) Facebookgroep en uitwisselen met, en wellicht zelfs kennismaken met andere ouders met dezelfde opvoedintentie.


Doen! Tip!


Voor het eerst gepost als reactie op dit blog (
het Moederfront). 
"De mama match" - link gaat naar Marktplaats, want nieuw is uitverkocht.
De bedoelde Facebookgroep heet AwareParentingNL
Meer over Aware Parenting hier
Het boek van Aletha Solter (link naar GoodReads).

PS En, papa's even niet verder lezen of kijken, echt niet, wegwezen... OK dan, eerst een boektip speciaal voor de papa's, hoewel ik ook coachende mama's ken... daarna echt wegwezen hè?
 
Amstelveense voetbalvader Voowlinde vertelt op film over het schrijven van "niet op een kluitje".

Niet op een kluitje kopen - linkt naar boekhandel Libris. Of check de bieb.

PPS echt verboden nu voor papa's, behalve als ze toevallig werken in de gynaecologie: de menstruatiecup. Dat is een ander verhaal, maar nu ik hier toch ben: ook doen. Ben ik elke maand weer wonderlijk blij mee. Nooit meer zonder zitten op de WC ; ). Update 2022: inmiddels gewoon bij Etos, Kruidvat ed te koop.

maandag 17 januari 2022

Go Auti - not me.




Afgelopen december kreeg ik een inzicht: de diagnose autisme past niet bij mij. Ja, ik herken aspecten van de diagnose - het is een spectrum waar iedereen een plekje op heeft. Ja, ik kan van huis uit moeilijk omgaan met, praten over emoties. Kan overweldigd raken, van alles voelen, niet meer weten wie ik ben, wat aan mij is om te doen of laten. 
Lange tijd - jarenlang - heb ik me ongemakkelijk gevoeld rond mensen, wist ik me geen houding te geven. Maar - mede dankzij een vermoeden dat de diagnose mij zou passen - veel lezen over de ervaringen van sommige mensen met autisme, die het scherper voelen en beter onder woorden kunnen brengen dan ik - ik heb geoefend en geleerd. Ik weet nu beter hoe en wanneer ik wel energie krijg van mensen, en hoe ik mijn eigen energie in gezelschap kan bewaren.

Want dat was mijn probleem: dat ik mijn energie kwijtraakte en dan in shutdown ging. Niet meer wist wat te zeggen.

Maar ik identificeer me niet met autisme, en heb dat nooit gedaan. Het was een jas die ik heb gepast, maar die me niet goed zat. Ik herken het, maar het staat buiten me. 

Ook ik houd niet van drukte, van fel licht, van herrie, van een winkel(centrum) op zaterdagmiddag. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand die situatie wel bewust uitkiest; maar blijkbaar zijn die mensen er ook.

Ik heb behoefte aan, ik houd van van overzicht en structuur; in mijn dag, week, jaar, in mijn huis, hart en hoofd. Ademend overzicht, met ruimte en lucht om dingen anders te doen. Ik houd van verrassingen en van het moment dat iets anders gaat dan ik dacht. Van improviseren. Van het stilstaan en verwijlen in het huh? Wat nu?

Ik houd van het feit dat er dan altijd iets komt, een gedachte, iemand zegt of doet iets waarmee het nieuwe, het andere ook voor mij vorm krijgt. Ik houd van dat ontstaan van iets nieuws.


 

Wel identificeer ik me als iemand met een bipolaire kwetsbaarheid. Ik moet op mijn energie passen, zorgen dat ik geaard blijf, opletten dat ik me niet mee laat slepen, uitputten door te grote of andermans emoties. Pas oktober vorig jaar kwam ik uit mijn laatste depressie, en ik durf niet te zeggen dat er geen nieuwe episode komt. Ik hoop van niet, ik durf te voelen en vertrouwen van niet, maar garanties? Nee.

De therapie en het contact met anderen die last hebben van leven met een neurodiverse kwetsbaarheid heeft me veel gebracht. Beter begrip van mezelf, en vooral meer empathische vaardigheden. Daar ben ik heel dankbaar voor en ik voel dat meer mensen zo'n groei doormaken. Ook dat verheugt mij, want we hebben het hard nodig met elkaar.

maandag 10 januari 2022

Pottum - weggeefappgroep in Amstelveen Keizerkarelpark

Proletarisch winkelen 2.0

Op 7 januari een jaar terug startte ik een weggeefappgroep in onze wijk. Heel leuk, duurzaam: een groot succes! Al vele spullen wisselden van eigenaar, het ruimt lekker op en fijn dichtbij. En je leert je buurtgenoten kennen (er zijn er superleuke tussen!).

Lokale omroep AAN maakte er een filmpje (4') over: Pottum op AAN (starring little ol' me)

Hetzelfde item is ook via Facebook te kijken: Pottum op Facebook.

De groep heeft nu ongeveer 100 leden (max is 220).

Kinderen zijn ook welkom bij Pottum, mits de ouder/verzorger ervan weet en toezicht houdt. We willen geen spam en kinderen kunnen ook prima dingen halen, maar de ouder moet er wel vanaf weten.

Bij nieuwe deelnemers deel ik de regels, de QR code - om anderen uit te nodigen, en als je 'm op een ander scherm dan je telefoon bewaart, kun je de groep naar believen in en uit. En ik deel de link, voor als degene weer anderen wil uitnodigen.

Leuk is natuurlijk ook als jij in je eigen wijk ook zo'n groep begint. Kijk gerust de kunst af! Of doe mee, als je ook in de buurt woont... welkom 😃


PS De groep heet zo om Willemina Pottum - Ruitman. Zij was NLs 1e vrouwelijke ballonvaarder, en klom met haar man tot grote (zakelijke) hoogten. Zie ook dit stuk op luchtvaartnieuws.nl

Wonderlijk genoeg heeft geen enkele vrouwelijke luchtvaartpionier een straat of plein in onze (vliegeniers)buurt. Tijd dat dat verandert!








donderdag 23 december 2021

Pillencast

De podcast - wat moet je ermee?

Met een bevriend eetliefhebber begon mijn broer in juni ’19 een podcast - over eten (duh). Later dat jaar vertelde een vriendin over podcast luisteren. Ideaal bij rotklussen in huis, of bij wandelen, vond ze. En toen had onze aannemer de verkeerde lak op onze nieuwe houten vloer gedaan. Afkrabben. Op m’n knieën met de glaskrabber. Dé gelegenheid eens postcast te luisteren. In Watschaftdepod hoorde mijn broer en zijn culivriend zich uitleven over eten (koken). Zo leerde ik zonder pizzaoven een toppizza maken. En ontdekte ik het podcast luisteren. Ook voor mij ideaal - geeft mijn brein iets te doen in allerlei situaties.


Wat wel, wat niet?

Luisteren om informatie te verwerken werkt voor mij. Sommige mensen zien een tekst liever. Mij helpt de stem van de spreker(s) als persoonlijke informatiebron. Ik houd van doorleefde kennis, en hoe iemand praat is voor mij dé manier om die nuance en prioriteit mee te krijgen. Voor anderen is die informatielaag te veel - een kwestie van smaak en leerstijl.


Podcast luisteren voor het slapengaan? Niet voor mij. Ik slaap snel in, en schrik dan half wakker bij een wat luidere passage. Er zijn vast mensen die het wel fijn vinden. Even chillen op de bank, met een podcast: dat past me weer wel. Krijgen m’n ogen even rust. 


Ander voordeel: je kan luisteren zolang de klus, wandeling of fietstocht duurt. Op elk moment tik je op pauze - later verder.


Pillencast

Sindsdien heb ik van alles geluisterd. Over het leven met bipolair beveel ik de Pillencast van Rob Schaap aan. Rob heeft zelf bipolair I, en maakt zijn podcast als onderzoek. Welke pillen nemen anderen? Hoe doen ze het verder, leven? Elke aflevering bestaat uit een uitgebreid en persoonlijk gesprek met een gast, ongemonteerd, van ongeveer 90’.


Mijn persoonlijke favoriet is het gesprek met Kim. Kim is getrouwd en heeft kinderen op school, net als ik. Ook heeft ze een paard en een verantwoordelijke baan. Het mooie aan dit gesprek is de klik en de herkenning tussen Rob en Kim. Dit geeft ook mij als luisteraar energie en herkenning voor van alles, zoals de relatie met partner en kinderen. En over haar paard, en de hond - ze hebben er allebei een. Dat dieren merken hoe het met je is en kunnen troosten, aarden of juist confronteren. Geweldig. Dankjewel Rob, voor dit mooie en belangrijke (vrijwillige) werk!


Praat mee

Rob heeft in ruim 40 afleveringen een scala aan gasten met bipolair gesproken, en er komt elke week een bij. Misschien is er wel een ander die meer tot jouw verbeelding spreekt? Ik ben benieuwd. Of zijn er andere podcasts waar jij (n)iets aan had? Deel het via de socials @plusminus_nl, @plusminus_young, met #bipolarclub #bipolarpodcast.



Aanbevolen #bipolar podcast series:

  1. Pillencast 39 x 90’
  2. Stoorzender - door en voor mensen met mentale stoornissen - 45 x 45’ a 60’ 
  3. Geen kleine man - onherkende stoornissen bij vrouwen, ook/juist mentale - een audiodocumentaire en 5 interviews, elk 60’ 
  4. Peptalk - over cabaret en standup door Pepijn Schoneveld, acteur, cabaretier en lijdt (leed) aan GAS 90 x 50’
  5. Into the Magic Shop door Jim Doty - over verslaving en andere traumagerelateerde issues, en hoe je eruit kunt komen. Vol bekende mensen, Hunter Biden (zoon van) is in de 1e aflevering te gast 1 x 45’ 
  6. Wat Schaft de Podcast

Lijkt interessant (nog niet beluisterd):

Deze review heb ik geschreven op verzoek van de redactie van PlusMinus Magazine, het tijdschrift voor mensen met bipolair, en bevat deels herhaling van wat ik in twee eerdere blogs over podcasts schreef. Het stuk zal daar in 2022 in druk verschijnen.

woensdag 15 december 2021

Buiten uitwaaien en opdrogen - hoe ik uit de kast kwam als bipolair

Een nieuwe ik

Na mezelf jaren - bijna 30 jaar, van mn 15e tot mn 44e - als chronisch depressief te kennen, kreeg ik februari 2019 bij Pro Persona een nieuw waslabel: bipolair. Iemand anders had eerder geprobeerd het me op te naaien, maar nu - de ‘loog vond dat ik het niet had, de ‘iater van wel - gaf de twijfel ruimte in hun diagnose mij ruimte om te denken: ja, misschien héb ik dat wel. Misschien is dát wel, wat ik heb. Handig, dat ze het niet met elkaar eens waren.


Ik keek eens terug op de afgelopen paar jaar, en zag een trend. Perioden van energie afgewisseld met depressies. Het was begonnen na de doorbraak in 2004 bij mijn eerste goeie therapeute, toen ik voor het eerst echt ging voelen. Helemaal, van top tot teen. Heel erg huilen, diep verdriet, enorme vreugde. Voordien voelde ik vooral mijn maag en verder deed ik het voor de bühne. Deze nieuwe diagnose markeerde enorme groei. Niet meer depressies, afgewisseld met periodes van tanden op elkaar, niet echt iets voelen, en doorgaan. Nu had ik periodes waarin ik echt leefde.

Alleen die depressies hè.


Kintsugi - zichtbaar gerepareerd is sterker en mooier



Mensen vertellen

Vanwege de - zag ik nu zelf ook, toch wel wat extreme - verschillen tussen de periodes, leek het me handig, mezelf buiten te hangen. Ik was gewassen, ik was schoon; maar ik moest nog drogen en mezelf laten zien. De mensen in mijn omgeving informeren. Dan hoefden ze niet zo te schrikken als ik opeens, na maanden radiostilte, om 5am appjes ging sturen. Of eerder. Als de Insta posts en tweets ze opeens weer om de ogen vlogen. Als ik weer belde, wilde afspreken, allerlei uitjes en voorstellen deed.

Het leek me makkelijk, als ik de andere ouders op het schoolplein niet meer telkens hoefde uitleggen, waarom ik nu eens als een dood vogeltje, dan weer als een uitbundige paradijsvogel verscheen. Ook wel fijner voor de kinderen misschien.


Misschien moest ik mijn man en kinderen ook wel inlichten. En mijn (schoon)familie.


Dus dat deed ik. Eerst mijn man en kinderen natuurlijk, meteen dezelfde avond. Ik geloof niet dat we allemaal meteen de scope van het bericht konden omvatten. We namen het voor kennisgeving aan.


Veel later - aan het eind van de zomervakantie - schreef ik een mail aan mijn ouders, mijn broer, en mijn schoonfamilie. Intussen lichtte ik via de app geleidelijk mijn hechtste vrienden in.



Steun vs. weerstand

De reacties spraken boekdelen, en zijn in te delen in twee categorieën: herkenning en steun aan de ene, en weerstand aan de andere kant. De reactie met de meeste weerstand ging erover, of het wel een goed idee was dit met iedereen te delen. Of het niet schadelijk zou zijn voor mijn man en kinderen. Moeilijk. We hebben gebeld om het persoonlijk te bespreken. We kwamen tot begrip. Degene worstelt zelf met depressie, zonder dit zo open te delen, ontdekte ik.


En deze persoon zal niet de laatste zijn met weerstand. Maar misschien wel de enige, die de gedachten en gedachten erover zo openhartig met me deelde. En dat was ontwapenend en heeft onze relatie verdiept.


En dat geldt eigenlijk voor iedereen die ik ken. In feite heb ik door deze coming out mijn hele sociale netwerk opnieuw geëikt. Ten eerste omdat het proces dwong me te bepalen, wie het meest dicht bij me staan en wie verder af. Ten tweede omdat het helder maakt wie belangrijk zijn. “De schoolpleinouders”, die me eerst heel veel energie kostten, zijn als onduidelijke massa helemaal niet belangrijk. Ik heb een tijd een groen lintje gedragen (symbool voor mental health awareness) als “talking piece”: wie wilde kon erover vragen. Er kwamen wel vragen, maar niet veel; en ze kwamen van ouders die ik toch al mocht. Hen beschouw ik nu als goede kennissen en vrienden, we kunnen bij elkaar een potje breken. De kwaliteit van het contact is enorm verbeterd, vooral degenen met een steunende reactie. Andere mensen zijn meer naar de achtergrond verdwenen. Ook goed.



Vrijheid

De last van het gevoel mezelf te moeten verklaren is bijna geheel weggevallen. Daarvoor in plaats is de vrijheid gekomen, mezelf te laten zien zoals ik op elk moment ben. Ik voel me vrijer in kledingkeuze, in gedrag. In wat ik heel de dag uitspook. In hoe ik me uitdruk - ik hoef mijn emoties niet meer te verbergen. Ik geniet er juist van me te uiten, wat ik ook voel, of groot verdriet, of vreugde, of wat dan ook. Uitgewaaid, opgedroogd: flaneren maar!



Coming out tips:

  1. Wat wil je delen?
  2. Met wie als 1e, 2e, 3e kring?
  3. Neem de tijd voor de reacties en gesprekken
  4. Geniet van je vrijheid en maak concreet welke hulp je wanneer nodig hebt.


De mail die ik stuurde


Lieve familie,


Zoals jullie weten had ik afgelopen lente en zomer weer veel last van een depressieve fase. Tot mijn opluchting zijn mijn energie en stemming in de week van 9 september weer gaan keren. Zo werd ik de afgelopen weken helemaal hyper en energiek. Wat jullie ook van me kennen. Fijn voor mij, voor mijn omgeving soms wat veel, vervelend of beangstigend.


Zelf ben ik vooral heel blij dat het leven weer vol licht en mogelijkheden aan me verschijnt.

Gek genoeg ben ik nu ook blij met de diagnose bipolair II van februari. Het geeft me steun. Ik begin te begrijpen dat hoe beter ik deze up/energie kan managen, hoe minder (hevig en/of lang) ik zal dippen. Dat behandeling nu ook zinvol en nodig is.

 

En ik probeer nu geleidelijk wat structuur in onze alltag te brengen. Maandagochtends ben ik begonnen vrijwillig bij de Kringloopwinkel te werken. Twee ochtenden per week naar yoga. Avondetens vooruit plannen.


Wat bij alles ook helpt, is openheid over mijn diagnose. Geleidelijk vertel ik de mensen om ons heen erover. Vrienden, bevriende schoolpleinouders en meer. Zodat ik mensen ook (kort) kan informeren als mijn energie weer is gekeerd. Natuurlijk probeer ik ook helder te krijgen wat mijn triggers en valkuilen zijn.


Wie meer wil weten, shoot. Hierbij laten is voor mij ook goed.


Tot gauw, veel liefs,


Tess

dinsdag 16 november 2021

PB Choc Chip Cookies

naar Janneke V. van NRC.nlvoor +- 12 grote of 20 kleine - plaatje om te printen onderaan - recept op verzoek van mijn therapeute, die ik er een paar had gebracht <3


  • 1 el (gebroken) lijnzaad, geweekt in 3 el heet water
  • 120 gram PB boter = margarine (palmolie is klimaatvriendelijker dan koeieboter van Amazonesoja gevoerde methaan schetende koeien)
  • 80 gram suiker
  • 2 zakjes vanille suiker
  • 175 gram bloem
  • snufje zout
  • 1 tl (wijnsteen) bakpoeder
  • evt. schil van een bio citroen of limoen
  • 200 gram choc chips (Jumbo heeft het) of stukjes chocolade (hamer of hak fijn, gebruik liefst alleen de stukjes, het gruis kan bv in de chocomel) - als je puur neemt worden de koekjes 100% plantbased.
  • 1/2 tl fleur de sel of Maldon zeezoutvlokken
  • opties: voeg gehakte of gebroken (hazel of wal-)noten toe. Hazelnoten voor een subtielere, walnoten voor een stevigere notensmaak.
  • vervang een deel van de bloem door maizena (wordt het fijner en luchtiger van, lekker), havermeel (geeft een lichte textuur en kokosachtige smaak) en/of kokosrasp.

  1. Doe het lijnzaad met ’t nog hete water bij de boter, de suiker en de vanillesuiker.
  2. Verwarm de oven voor op 200°C. Beleg voldoende bakplaat met bakpapier.
  3. Meng bloem, zout en bakpoeder in de beslagkom. Rasp de geboende citroen/limoen erboven
  4. Doe de botersuikermix nog evt. 30” in de magnetron tot het zacht is, roer door elkaar.
  5. Voeg toe aan de bloem en roer spatel alles dooreen.
  6. Doe tot slot de stukjes chocolade erdoor en evt. de zoutvlokken.
  7. Maak met een lepel hoopjes op het bakpapier. Als je grotere balletjes hebt, en dus grote koeken wilt maken, leg de balletjes dan flink uit elkaar; de balletjes lopen uit. Maak je niet druk om de vorm; wel handig ze ongeveer even groot te maken qua hoeveelheid. Ik doe zeg maar ovale hoopjes, door de vorm van de lepel, de koekjes worden toch rond meestal.
  8. Bak de koekjes 10 a 20’ in de oven tot ze gaar zijn maar nog fudgy van binnen. Als het randje begint te kleuren zijn ze goed.
  9. Laat ze afkoelen op een rek, voorzichtig overbrengen of even wachten tot ze wat afgekoeld zijn, anders breken ze.


Na een paar dagen zijn ze nog lekkerder, dan komen de smaken beter uit. Als 't jou en je huisgenoten lukt te wachten ;).


Gebroken lijnzaad is ideaal als eivervanger (tip van Anthea Cheng van Rainbow Nourishments), maar wel wat bederfelijk (kan ranzig worden). Ik kocht een pond voor geen 2e; ik vulde een potje en bewaar dat bij mijn bakspullen. De rest in de vriezer.


En hier is de printable =)




vrijdag 19 maart 2021

Nee.


#mood #yesitsfuckingpolitical


 

woensdag 17 maart 2021

Come Auti pt II - "voor de dx" en Mieke v. Stigt

Via de MEE-vrouwen die een contactgroep voor ASS vrouwen opzetten kwam ik op het verhaal over de autistische burnout van Mieke van Stigt, ervaringsdeskundige: https://a-typist.nl/autisme-burn-out/

MEE vind je op www.meeaz.nl.

En ik maakte een tijdlijn vanuit het thema "voor de diagnose" voor PlusMinus magazine, dat ik krijg als lid van deze vereniging voor bipolairen. Want ik (bofferd) heb ook de diagnose bipolair 2 - nou ja, het vermoeden. Zeiden de 'iater en 'loog van het expertisecentrum. Voor mij-die-het-leeft staat ook deze dx als een paal boven water.

Klik op het plaatje om het groter te zien.. benieuwd of het geplaatst wordt!




Wist je trouwens, dat PlusMinus ook een telefonische hulplijn heeft voor Bipolair Contact? Het is voor iedereen met vragen rond bipolariteit, ook voor naasten dus, of als je je afvraagt of jij of iemand in je omgeving mogelijk bipolair is. 

Bellen kost maar 10 cent per minuut + de startkosten van het gesprek. De lijn wordt bemensd door ervaringsdeskundigen, dus je valt sowieso in een bad van herkenning. Lijkt me. Ik heb ze nog nooit gebeld, ik doe mijn uitwisseling graag online - zou dat iets met het auti te maken hebben?

Dit staat er op de site (hoef je niet door te klikken):

"Voor een persoonlijk gesprek kun je elke dag van 11:00 tot 21:00 uur bellen met de Lotgenotenlijn op:

0900 – 5 123 456  (€ 0,10 per minuut)

Uiteraard gaan alle medewerkers van de Lotgenotenlijn zeer vertrouwelijk om met alles wat je als beller met hen bespreekt."

Ik gun iedereen met maar het geringste vermoeden van bipolair en of autisme, zo snel mogelijk helderheid en handvaten. "The world needs all kinds of minds", zoals Templar Grandlin (ASS vrouw) in haar Tedtalk zei (ja nu mag je zelf aan de Google, hoor).

Dahag en bedankt voor het lezen <3

zaterdag 2 januari 2021

Come Auti

Voor nu is dit een leeslijst met meer lezen over autisme, ik ben van plan iets uitgebreiders te schrijven maar dat is nog niet klaar.


Vragen? Graag. Liefst in de commentsectie van mn Insta, dan hoef ik mezelf niet te herhalen, maar mail, app, bellen, gewoon praten of op Twitter mag tuurlijk ook.


  • in de PsyExpert over autisme bij vrouwen 
  • in de PsyExpert over de samenhang/overlap met HSP
  • een recensie(PDF) van het boek "Ik zoek... knuffelmoeders" van ervaringsdeskundige Wendy Dé
  • een artikel van een wetenschappelijk onderlegde ervaringsdeskundige over de kracht en het fysiek helend effect van meditatie, waar ik veel aan heb gehad, (toevoeging 6.3.21) als rationale voor mijn yoga practice (fan van Yoga with Adriene en de Melbourne Yogini)
  • (toevoeging 6.3.21) ik heb veel gehad aan de Inleiding programmeren met Python van de University of Michigan via Coursera met dr. Charles Severance - Programming for Everyone, getting started with Python - je kunt het een week gratis uitproberen. Het werkte voor mij therapeutisch, omdat het me hielp mijn gedachten te ordenen en structureren, en om te gaan met faal/syntax error frustratie. Allerlei ideëen waar ik al jaren mee rondliep, lukte me nu eindelijk te realiseren. Daarom duurt het "echte artikel" hier over autisme ook heeeel lang nu.
  • (toevoeging 6.3.21) de andere enorme hulp, was de "schematherapie en de gezonde volwassene" die ik kreeg van mijn toptherapeute Eva Lith aan de GGZ Ingeest Amstelmere (raving review op Zorgkaartnederland.nl was given). Dit is een protocollaire behandeling bestaande uit 10 sessies, dat ik iedereen (eigenlijk echt iedereen die een beetje worstelt met volwassen zijn) kan aanbevelen. Misschien kan jouw therapeut of coach dit.
  • (nieuw 11.3.21) aan de korte berichten en gesprekken op Twitter van en bij Pete Wharmby - zelf autistisch, baanbreker/ambassadeur/communityhouder voor mensen met autisme - heb ik veel gehad; hier is zijn website.
  • (ook 11.3.21) Templar Grandin's Ted Talk was v. helpful, years ago actually, in opening myself up to the (super)powers that may hide beneath the diagnosis and its more difficult aspects.
UPDATE 6 maart; op 1 januari deed ik een coming out over mijn autisme op Insta, die voeg ik hier toe, toen iemand met wie ik mijn verhaal wilde delen me vertelde dat ze niet op Insta zit. Hier een screenshot, de volledige tekst voeg ik eronder in.



Autiste? Oui, c'est moi - Insta post 1.1.21


In juni '20 kreeg ik de dx. Pas de laatste weken beginnen er kwartjes te vallen - mede dankzij een geweldig behandeltraject bij #InGeestAmstelland - modulaire, individuele schematherapie - en dankzij mn BFF @mariannegeersing. Marianne tipte me, toen ze eindelijk mijn CV had bekeken, en in combi met de dx, om toch eens naar IT te kijken. Ik begon een inleiding programmeren in Python via @coursera aan de @uofmichigan - ft @charlesseverance - and I feel like I hit the jackpot. This. Is. Awesome.

Voortdurend kwartjes die vallen. Heerlijk.

I'm out and I'm proud - no more masking for me! Wat een opluchting, wat een energiebesparing.

Questions? Ask me anything <3 edit please do it in the comment section, rather than in my DM, so others may benefit as well and I don’t have to do repeats.

Dank Marianne en natuurlijk alle anderen die er afgelopen moeilijke jaar voor me waren, je weet wie je bent <3
#autisme #autistic #auti #hsp

Update medio januari: na dit delen volgden meerdere gave gesprekken, met veel nieuwe info. Dank aan diegenen voor het luisteren, delen en meedenken. Ik sta te popelen om de nieuwe inzichten weer hier te delen, maar het is veel fijner als ik eerst tijd neem om een en ander te verwerken. Wordt vervolgd, dus 😘.

maandag 15 juni 2020

Meer podcasts!

En natuurlijk - zolang er vroege ochtenden zijn, langere fietstochten, wandelingen en intervalloopjes by my lovely self - ben ik verder aan het luisteren!

Louis Theroux' Grounded is geweldig. So far heb ik de aflevering met Sir Lenny Henry, die met Boy George en Jon Ronson beluisterd. Ab Fab. Ik moet gewoon even een pauze nemen om het te verwerken, zoveel infoos. Bv. Boy George is coach bij Australie's the Voice, who knew? En hij is actief op Twitter, opzoeken... etc.

Dan is er de Low Tox Life met Alexx Stuart, een geweldige Australische vrouw die haar laid back tips deelt om je fitste zelf te worden <3

En als af en toe - ook bij ons - de Corona Relationship Crisis hits, hard of zacht - Esther Perel’s “Where should we begin?” offers balm for sore hearts.

That's it for nu, argh Theroux geeft ook elke aflevering nieuwe tips, jongens het is niet bij te houden maar wel veel awesomeness.

En jij, wat luister jij graag? Schrijf het in de comments, dan kunnen anderen het ook lezen!


Update 12 nov 21:
  • This week, I started my own podcast: the Sweet and the Sour - relating my bipolarII life (yay! There will be guests too)
  • Scheiden met Stine - over haar eigen scheiding 7 jaar geleden, haar relatie met haar ex, het effect op haar dochter en hoe constructief vooruit te kijken. Met experts. Zeer degelijk en uplifting tegelijk.
  • I took an intro course in Python - Python for Everybody, PY4E via Coursera, University of Michigan, and I'm pretty sure I listened to "our teach" dr. Chuck's podcast to help me study and get my move on at the same time, which was awesome, feeding both my body and the Beta part of my brain. However, I can't for the life of me find the URL right now... hit me up if you did manage, and I will add it. Or add it in the comment section.
  • Ik heb een hele lijst tips liggen, o.a. Michelle Obama, Oprah.. als ik ze heb beluisterd weet ik of ik ze kan aanbevelen.

dinsdag 26 mei 2020

Podcasts... lijstje! Mijn favorieten.

Ja, ben helemaal fan. Voor mij geen boek (zonder plaatjes) meer. Behalve als trigger om te zoeken of een auteur ook te beluisteren is ergens. Heerlijk, goodbye krakkemikkige vertalingen. Scroll naar beneden voor het lijstje met links naar de podcasts.

Hoe het begon

Een zondag in oktober 2019. Wij kwamen terug van een weekje Mallorca. In onze afwezigheid had de aannemer de laatste hand gelegd aan de zolderverbouwing. We hadden daarover met hem nog geappt. Gespannen vloog mijn man de trap op. Tot zijn ontstentenis, leek de afwerking van de vloer in het geheel niet op wat we hadden afgesproken. Na discussies en ja, eigenlijk ruzie, over het hoe en waarom, zat ik die donderdag op mijn knieën met een glaskrabber de laklaag eraf te halen. Want we wilden het dunne laagje hout van het parket niet beschadigen. Dit monnikenwerkje was de ideale omstandigheid, ook qua tijd, om eindelijk eens de podcast te beluisteren die mijn broer sinds mei dat jaar elke twee weken de wereld in knalde. 

Wat schaft de podcast?

Met een bevriende smulpaap over eten praten, recepten, drankjes en wat al niet. Tenminste één aflevering wilde ik beluisteren, ik was toch wel benieuwd. Het viel niet tegen, en onder het krabben heb ik t/m “pizza” beluisterd. Onze diy pizza’s zijn inmiddels een klasse lekkerder, dat onding van een pizzasteen is naar de kringloop, en ook de American Pancakes met bosbessen lukken heerlijk. 

Een langere pauze was van deze podcast had ik wel nodig. Elke aflevering bevat zoveel informatie, dat ik echt tijd nodig heb om het te verwerken en te integreren in mijn dagelijks koken. Maar... het is supergezellig om naar deze vrienden te luisteren, er zijn restaurant- en foodtrendtips, er is een leuk muziekje, zelfs geweldige gasten zoals Queen of Veg Janneke Vreugdehil… het is een wonder dat media als @nrc en @parool deze ‘cast nog *niet* hebben opgepikt.

Extinction Rebellion

Het krabben was nog niet af, wat nu luisteren? Mijn wereldverbeterende hart wilde al langere tijd meer weten over Extinction Rebellion. Wat houdt deze beweging in, en hoe kan ik iets bijdragen. Als ik dat blijk te willen, zoals ik vermoed. Zo vond ik de Britse Extinction Rebellion podcast. Er zijn (telefoon-)gesprekken, live interviews op de bijeenkomsten die ze regelmatig organiseren (ook in Nederland trouwens, maar het kwam er niet van daarheen te gaan), en geeft een heldere indruk van waar de beweging voor staat en hoe ze werkt. Aanrader.


via Alex Klaassen naar Peptalk 

De afwerking van de vloer gingen we via Werkspot uitbesteden en het is uiteindelijk heel mooi geworden. Maar het podcasten bleef; nu bij het wandelen of intervallen. Of als ik verder moest fietsen. Wat daarbij te luisteren? Ik was wel toe aan iets luchtigers.

Op Twitter las ik dat Alex Klaassen alle Showponies liedjes op Spotify had gezet, luisteren natuurlijk! En zou hij niks met podcasten doen? Ja, hij had zich laten strikken voor een Peptalk; een aflevering van de podcast van Pepijn Schoneveld. Ik ben dol op Alex en het is een superaflevering. Van Pepijn was ik ook een beetje fan, sinds van zijn rol in Foeten, en in deze rol als podcasthost maakte hij die belofte meer dan waar. Manlief en ik zijn fan van cabaret, en Pepijn heeft nog veel meer cabaretiers op zijn lijstje, en zelfs gaat het over het hoe en waarom van cabaret, life, the universe & everything… dit alles gemonteerd met een fijn jazzmuziekje eronder… dus zo holde of wandelde ik regelmatig hardop lachend door Amstelveen. Ik heb geleerd voorbijgangers dan aan te kijken en naar mijn oortje te wijzen, zodat ze misschien niet denken dat ik helemaal wappie ben. 

De Man met de Microfoon en Paulien Cornelisse

Toen Peptalk op was, ontdekte ik de Man met de Microfoon (MmdM), dat is een soort standaardsuggestie van Apple Podcasts, hoe zou Chris Bajema dat voor elkaar hebben gekregen? Ook heerlijk, ook omdat wij zelf in de Watergraafsmeer woonden, en het speelt daar, dus dan voel ik me weer even helemaal “ich bin ein Watergraafsmeerder”. Zo fijn kort, met allemaal gesprekjes in en over het hier en nu, en tja, life, precies zo rommelig en levendig als het is. En met de Lockdown afleveringen heeft hij een nieuw niveau bereikt. Hij verkoopt ook shirts, en coole clubcards, waarmee je kan laten zien dat je ook bij de MmdM club hoort, en hem steunt natuurlijk. 

Want dat is voor al die leuke, lieve, enthousiaste ‘casters nog wel een dingetje: verdienmodel?? Het is nog vooral liefdewerk oud papier [dus deel je tips en ideeën vooral, onder in de comments, of via Twitter of Insta, wat je wilt. Fijn als je mij dan ook even tagt, dan weet iedereen waarom ze met slechte maar goedbedoelde, of goede maar slechtbedoelde, of gewoon briljante, ideeën overladen worden). 

Van MdmM is het een kleine stap naar Paulien Cornelisse, al minstens zo leuk als haar partner, zo niet leuker (ik bedoel natuurlijk leuker, dat begrijp je Pauline, hoewel… bij Chris treedt Wiek ook op, dus hm. Tough one). Ze leest haar hele Cavia boek er voor, en nog wat dingetjes, zonder tekeningetjes, maar allemaal even leuk. Leuk, leuk leuk. 

Winterstop

Toen werd het winter, en zat ik even niet zo lekker in mijn vel (understatement, vraag mijn man. Nee vraag hem maar niet). Veel Ruzzlen, en Pauline en Chris luisteren in bed. In bed luisteren gaat heel goed, ook voor het slapen. Al mis je dan wel de helft of meer - ik val meestal na 4’36” in slaap. Corona gebeurde, en iedereen was opeens de hele dag thuis. 

Op zich hoeft dit er niet bij voor de Ultimative Podcast lijst, want ik ontdekte toen niks nieuws. Maar het voegt wel toe, dat podcast luisteren ook heel fijn is, als je niet lekker in je vel zit. Even uit je eigen hoofd. Zolang je maar niet gaat denken dat de rest wel een leuk leven heeft. Bij Pauline en Chris valt dat gelukkig mee, omdat ze gewoon heel leuk zíjn, en dat alles niet altijd leuk is, of goed gaat, dat snappen ze leuke mensen. 

Onder druk van mijn m- iemand in mijn nabije omgeving, nam ik toch weer contact op met mijn psy - dat helpt toch niks, had ik steeds geroepen. Ik kreeg ongelijk, het hielp wel. En hè wat fijn: mijn stemming klaarde weer op. Hallo, 2020! Beter laat dan nooit, maar eind april was ik er weer. 

Vitamine Qi

En toen lukte het wél om de online lessen van de yoga te doen. En ging ik weer wandelen en intervallen met podcast. Wilde ik meer weten over Chineng, zo’n fijne les die mijn yogastudio aanbiedt. En bracht Spotify (Apple Podcast is weer terug in de cloud, waar hij hoort) mij naar Purmerend, naar de Vitamine Qi podcast van Hans Vos. Ik genoot van aflevering 7, een gesprek met de hyperactieve Marciel Witteman. 

Vos en Witteman kennen elkaar van de Amsterdamse Barefootwinkel Trek Barefoot, waar zulke contacten blijkbaar ontstaan. Witteman vertelt bevlogen over haar loopbaan, haar ervaringen met yoga en yoga docenten. Zijdelings ging het ook over goeroes, #metoo en grenzen. 

Over Critical Alignment van Gert van Leeuwen, bij wie ik ook wel eens een paar strippenkaarten heb geyoga’d, toen we nog in Amsterdam woonden. Haar huidige project is het Yoga International magazine. Dat heb ik meteen gekocht, en zo fantastisch, steekt met kop en schouders uit boven de concullegae, een abonnement erop gevraagd voor moederdag. En gekregen. Het is ook weer niet ZO duur, eigenlijk echt goede value/money (20e, 6 nrs/jaar). Trouwens, de website is gratis en ook behoorlijk fantastisch. 

Chi Running bij Align 

Op zoek naar meer over dit "chi", vond ik een interview met Danny Dreyer, een ultraton loper, op de podcast Align van Aaron Alexander. “How you do anything is how you do anything”. Geweldig gesprek weer, met handvaten en inzichten waar iedereen die wel eens beweegt wat aan heeft. Iedereen dus. 

Hoe kun je je inspanning minimaliseren en resultaat maximaliseren? Hoe kun je blessures voorkomen of oplossen? Hoe kun je ontstressen en vitaler worden? En, cliffhanger: hoe oud denk je dat die Dreyer is? (Niet googlen, hij vertelt het aan het einde). 

Bij de Align podcast had ik behoefte aan beeld bij de "ideale alignment". So there you go. The hipbone's connected to the, thigh bone... en stretch!

The Wayward Podcast 

Deze voortreffelijke uitsmijter kwam via een vriendinmijn BFF uit de 4e klas, om precies te zijn. Groep 6 voor de jongeren onder jullie. Vorig jaar kwam ik haar na decennia zonder contact plots tegen bij een eventje in onze wijk. Het klikte nog steeds, ja hoor, en wat een leuke vrouw is zij geworden! Sindsdien hebben we elkaars huis bezocht en veel, heeeel veel gepraat. Dat gesprek is eigenlijk ongoing nu, hoera whatsapp. Ilana tipte me deze podcast. 

Twee actrices, die elkaar ontmoetten op de set van Supernatural, een Amerikaanse fantasy TV serie (had ik nooit van gehoord). Ze werden samen gevraagd voor panels op de ComicCon beurs. Hun gesprekken bleken een doorslaand succes, vooral voor jonge meiden en vrouwen, een groep tot dan toe moeilijk te bedienen was gebleken op dit soort beurzen. In de eerste aflevering vertellen Kim en Briana, hoe ze tot de podcast kwamen.

Kripke, de productie maatschappij, maakte een pilot voor een Supernatural spinoff, met Kim en Briana in de lead: the Wayward Girls. Helaas lukte het niet die verkocht (en de serie gemaakt) te krijgen. De fanbase was enorm teleurgesteld, de fans kwamen met het idee van de podcast… en die hebben ze toen maar gemaakt. Which totally rocks. 

Women talking women stuff; motherhood, sisterhood, growing up, bullying, hygiene… everything! Maar zonder het pink en glittery vernis van glossies, die ons vooral een bepaald ideaal en de bijbehorende producten willen verkopen. Dus ja… take a listen to their Wayward awesomeness!



Wat Schaft de Podcast met Jonas Nouwen en Jeroen Doucet  

Extinction Rebellion podcast 

Peptalk met Pepijn Schoneveld 

Man met de microfoon - de Lockdown Episodes 
   www.manmetdemicrofoon.nl 

Paulien Cornelisse 

Vitamine Qi aflevering 7 

Align podcast episode 9 w/ Danny Dreyer (over Chi Running)
   www.chirunning.nl

The Wayward podcast w/ Kim Rhodes and Briana Buckmaster


Lees ook wat ik verder ging luisteren in de post "Meer podcasts"