maandag 25 januari 2016

Thank you, sour uncle spilling your guts at our festive dinner table

I am grateful for finding this article online. Thank you, New York times, for publishing this prompt.

Yet, the idea of cultivating gratefulness awakens in me resistance. I refuse "having" to feel anything. The Arthur C. Brooks quote you give makes me happy. Brooks describes that many people struggle with this. Thank you for starting your article with that quote. A choice that confirms  my experience.

After completing this read, something about it continued to nag me for days.

Why is it we are supposed to be thankful for the positive things mostly?

I sat with that nagging feeling. Is it just me, I wondered. Or is this idea present in the article? I read it again.

Ah, there he is: the sour uncle, venting his complaints about politics at the Thanksgiving dinner table. Here in the Netherlands, we do not celebrate Thanksgiving. But the sour family members and friends - female too - complaining about politics or taxes - yes, those we do encounter here, too, at many gatherings. We know who they are, remind one another of not starting on any of those topics when they are within earshot… tiptoeing around sensitive issues, staring at our hands or the ceiling when someone is so clumsy to stumble over one of them, anyway. Restraining ourselves.

“Thank you for sharing your thoughts” - would that not be an appropriate response? To the plaintiff? What they say is usually - in varying degrees of intensity and polarity - felt by many of us. Yet, we feel we should not complain. And why?

I read on. Ah, there it is. What rubbed me the wrong way.

One explanation is that acting happy, regardless of feelings, coaxes one’s brain into processing positive emotions.”

Interesting labeling you’ve got there, Times Magazine. “Positive” emotions. Sounds like there’s “negative” emotions as well. Ones, we’d rather negate. There it is. Positive emotions: goooood. Negative emotions: oh no!! We don’t want those! Run away! Bury them deep! Disinvite the bad fairy!! Ring a bell anyone? Waking up, yet?

I’ve had to learn, that allowing all types of feelings to flow freely through me, is what makes me “happy” - the deep down, enduring kind of content and fulfilled happy, not the smiling fleeting kind. Hanging on to any one emotion - either sad, happy, angry, afraid or any mixture of these - blocks this flowing. When that blocking happens, is when my deep down kind of happiness gets wobbly.

I am grateful for this idea: what if feelings are just passing perceptions? There’s the primary ones, big and bright: anger, fear, hurt and joy. Then there’s an infinite number of blends, such as sadness, contentment, insecurity… There’s an axis of vulnerability, and an axis of being seen that add to the quality of the sensation.

Helped by practices saved in rituals of ancient but still vital spiritual traditions, such as Hawaiian, Maori and tantric, I come to life, awakening in the 20eth century - and I practice being grateful for noticing any and all feelings. Including those of despair, fear and entrapment by circumstances. This is quite a struggle, but just the idea of having to deny such feelings creates one of the worst circumstances of all, to be frank. A mental circumstance that does not help me.

Then again - feeling genuinely grateful about such feelings, that I have learned to label as negative all my life, may be too tall an order for me, at this point.

Kind curiosity and wonder might be a more workable starting point. Could I allow all sorts of feelings to flow through and inform me? Not easy, when part of me is involved in an old and ingrained effort to deny them. An effort that is fuelled by what I feel is expected of me. Aha. There is that knot again. The sense of expectation. Interesting. Thank you for helping me elicit this aspect. I feel genuinely grateful for it.

Also, for the curiosity. Maybe I could feel grateful for the effort put into denying feelings and their complexity as well? I sit with this thought, it is a tough one. The struggle makes my head hurt, and I am having trouble feeling thankful for that hurt. Maybe allow it to be with that wonderful curiosity again, though. When I sit in kind, silent wonder about that struggle and the complexity (going back to that, closing my eyes for a bit) there is a subtle tingling sensation in my abdomen, spreading out to my legs as I pay attention to it, sending a chill down my calves and shins. Upstairs, the headache is still there. It seems centered around two points, one on the left behind my ear, like a spear pointing upwards towards that point, one on the right a little higher up behind my right ear, a spear pointing downwards.

My mind seems to just breeze a heartfelt wish: "just nothing, finally!".

As I intertwine my hands to rest in my lap and close my eyes, to pay some more attention to all sensations, I my hands and fingers feel cold. I wrap my hands and arms into the shawl that I folded around my upper body, warming it.

I am grateful for feeling prepared to forgive myself for not showing positive emotions all the time.

Also, I am grateful for knowing that it is possible to say “thank you” inappropriately - when you don’t mean it.

Thank you, New York Times, for this trigger, that has helped me think about what I am grateful for this whole last month - while writing this reply.

donderdag 21 januari 2016

LIST! Movies - what we watched in 2015

Last Christmas, you gave me... an Apple TV!

So, in 2015, we had a lot to choose from... 't Was truly a year of movies. Looking back, there was so much to enjoy! Amazing. Thank you, Apple TV : )

A friend collects our tops and flops... I could not resist sharing them here, as well. I am so happy with our selection! Even with our flops. And I wish for you to have at least the same amount of cinematical joy in 2016... or more!

1. Date Night (2010)
Without competition, the best movie I watched in 2015. Steve Carrell en Tina Fey depict parents of young children. Although exhausted, they go through with their planned Date Night. They land from one unexpected situation into the next, screwballing stand up comedy style through an action flick like plot. They hysterically hit bullseye in many all too painfully recognizable parenthood issues.

I am filled with anticipation, waiting for Fey's "Sisters" (2015) to arrive on iTunes.

2. Aloha (2015)
Top Gun meets Spy Kids meets When Harry Met Sally, located on Hawaii, with a TEDtalk cameo: love this film. "Did you see my TEDtalk? Bono made me do it." Bill Murray slurs casually, typical in his role as multibillionair Carson Welch. 

3. Stranger Than Fiction (2006)
Will Ferrell starts this "being John Malkovich-"like plot. Emma Thompson is the estranged topwriter, Queen Latifah her assistant who has to pull her feet back on the ground and Dustin Hoffman costars as an unwilling professor/therapist. What's not to love?

4. Superbad (2007)
Coming of age screwball action movie. Sweet, funny, awkward... everything 21 Jump Street was not (but should have been, really). I never even thought about Johnny Depp, who knew that was possible? YES! Go see.

5. Chef (2014)
Food, real food, good food. People, real people, well, people the way you'd like to see people behave and look... inspiring actors doing inspiring things. A dad talkin' to with his son the way I love to see parents talk with their kids. Twitter. Music - cuban? - that makes you wanna dance. Hang on. I gotta make some yummy snacks, invite some friends over and watch this one again (too).

6. The Goods: Live Hard, Sell Hard (2009)
De carsales business from the inside starring - oh yeah - Jeremy Piven (who we know as the deliciously bad Ari, the  business agent in Entourage). Piven's character will happily sell his mom if needed. In the film he goes from superbad to... maybe not so bad after all... that's what we want to see! Even car salesmen have hearts! Love. 

7. Forgetting Sarah Marshall (2008)
Yes please.. funny actors, eye candy, in uncomfortable partly recognizable situations... making things worse for themselves... screwball romcom bromance, anyone? I'll take one. And oh, what's with Hawaii? It's located on Hawaii. Again.

8. Penguins of Madagascar (2014)
I'd have thought Minions was gonna be the movie our kids would want to watch over and over and over... but no. Penguins is the DVD that lives in our DVD player, getting all the repeat play our kids are allowed. Skipper, Private, Kowalski en Rico and the other characters crack us up every time. Two of my favorite scenes:

Classified: Remain calm, penguins. You're now under the protection of the North Wind.
Skipper: Private, dibble me.
[Private takes a dibble bag out of Rico's body, gives it to Skipper, then he jumps in front of Classified]
Skipper: We're not going anywhere with you.
Skipper: We don't even know who the heck you are.
Classified: The North Wind is an elite undercover inter-spe...
[Skipper munches]
Classified: an elite undercover inter-species...
[Skipper munches again]
Classified: task for...


Or bad guy Dave videophoning in to make his end of the world threats:
Skipper: Debbie!
Kowalski: Dave.
Skipper: Dave!
Corporal: He hacked into our system.
[There's no sound onscreen as Dave speaks]
Eva: Where's the sound?
Kowalski: Dave, your microphone, it's not on.
Classified: Click on the button with the picture of the microphone.
Short Fuse: Every time a villain calls in, this happens.
Dave: Hello?
[the screen goes off]
Dave: Hello?
Kowalski: But, now we can hear you.
Short Fuse: So annoying!
Kowalski: But we cannot see.
Short Fuse: Every time!
Classified: It's like talking to my parents.

9. Heidi (2015)
A lovely, slow family movie about friendship, nature, fantasy and what a child needs to grow up healthily. Pictureperfect mountaineous Suisse acts as a backdrop. A wonderful remake of the original story that  the cheap Japanese big eyed animation had spoilt for me decades ago (the eighties, was it?).

Also good:

Hope Springs (2012)
The Sessions (2012)
No Strings Attached (2010)
Unfinished Business (2015)

I'd like to watch in 2016:
* Get Hard (2015)
* Sisters (2015)
* Cloud Atlas (2012) big budget independent 6-in-1 film, by the team who did the Matrix, starring Tom Hanks, Hally Berry and other great names.

PS here's our friend's list (he's VW, the third one):
They'll put up the overall list by February, I'm sure.
Why they all thought Inside Out was so great, beats me, however... it was so hasty, wild and ill-drawn. But then again, they probably did not have the set of child reviewers ages 4 - 8 with them that we did ; ).


Ik wil iets.
Ik ben ergens op uit - wat werkt?
Vasthouden, puzzelen -


Ben ik iets verloren?
Iets, van waarde.
Van mezelf.
Ik mis het.
Al weet ik niet
waar het is.

met verbeelding
in mijn herinneringen.

Het kan nooit meer worden
hoe het was.
Maar ik wil het weten
de weg
die we aflegden
welke keuzes we maakten
welke afslagen we namen
en waarom
de terugweg
wie heeft ze gegeten?

Een groet voor de vogels
de egels
hun kindskinderen
hun overgrootouders.

Straal harder.
Het is koud buiten,
tussen jou en mij,

Steeds meer ruimte.
Uitdijende sterrestelsels.
Straal harder om
elkaar te kunnen zien.
Straal verder
tot je ontploft.



Je hoeft niet naar mijn begrafenis

Ik ben al naar jou toegekomen.
Ik ben al bij jou.
Dichterbij dan ooit.

Verwachtingen - een tunnel.

Een gapende kloof - ertussenin.

Stralen, zelf stralen
Zodat je te zien bent
aan de overkant.
Aan de andere kant.

Ieder deel van een melkwegstelstelstreng.
De ruimte tussenin telt,
maakt dat we kunnen zijn wie we zijn.
En hard stralen - om elkaar te kunnen zien.
Straal harder.

Puzzelstukjes -
hoe we in elkaar pasten, ooit.
en toen...
wat er toen gebeurde -
en waarom.

Puzzelen hoe het was.
Om te stralen,
te belichten,
de afstand






Ik ben er nog.
En jij?

maandag 4 januari 2016

Het spijt me, meneer

In oktober vorig jaar las ik weer eens iets over ergernis in het verkeer in de "Op Eigen Kracht", het Amsterdamse papieren blad van de Fietsersbond.

Op dat moment was het vier en half jaar geleden dat wij van Amsterdam (Oost) naar Amstelveen verhuisden. Toevallig was ik die week ook voor het eerst weer eens "helemaal" op de fiets naar onze oude buurt. Bij terugkomst was ik deels opgelucht, deels in shock. Hoe druk het was in de stad, en wat een geroep kreeg ik te verduren. Ik fietste blijkbaar te langzaam. Is het fietspad langs de Middenweg tegenwoordig een hoge snelheids fietsroute? Ik voelde me een hopeloze provinciaal - dat was de shock - en blij toe (de opluchting).

Ik dacht terug aan de tijd dat wij in Amsterdam woonden, van 2004 tot 2011. Was het toen ook zo druk? Was er ook zoveel geschreeuw en geroep? Ik herinner me van die periode, dat ik me had aangewend me mentaal te "wapenen" vóór ik op de fiets stapte. Vóór ik de sleutel van het kettingslot tussen de andere sleutels zocht, tussen de fietsen dook, het slot opendraaide en zonder me pijn te doen of ergens achter te blijven haken de zware ketting uit het wiel trok en om het stuur hing. Voorzichtig en met enige kracht de fiets uit het rek trekken, wederom opletten om nergens te blijven haken - en dan. Om me heen kijken - wie was er op straat - en mezelf intern toespreken: "Kom op, je kunt het! Opletten, vriendelijk en rustig blijven." Dat merkte ik vooral op dagen dat ik het níet kon, en dus niet per fiets de deur uitging. (Wat meestal betekende, niet de deur uit.)

Ja, dat opletten, vriendelijk en rustig blijven... je zou het een vorm van praktische loving kindness meditatie kunnen noemen. Ik nam me voor de fietstocht, en wat zich ook aan zou dienen, in principe blijmoedig, of tenminste met verwondering en aandacht voor alle aspecten van de ervaring tegemoet te treden.

Als iemand iets vervelends of gevaarlijks deed - bijvoorbeeld mij snijden bij het inhalen - zei ik bijvoorbeeld "Oeps! Dat ging maar net goed", of "Daar ik schrik ik van, meneer/mevrouw". En daar lachte ik dan vriendelijk bij. Ik probeerde wel te laten merken dat er iets gebeurde wat niet helemaal OK was, maar niet boos of geirriteerd te worden.

Vooral een simpel "daar schrik ik van" deed vaak wonderen. Je zag mensen haast fysiek leeglopen. Meestal was de ander namelijk óók een beetje geschrokken.

Minstens zo effectief stel ik me een alerte en blijmoedige houding voor. Goed anticiperen en vooraf oogcontact zoeken met de andere verkeersdeelnemers; even glimlachen, checken of ze me zien, en laten zien wat ik ga doen. Gelegenheid geven op mijn volgende acties te anticiperen. Vriendelijk bedanken als iemand voorrang verleent of op andere wijze helpt. Oók, als dat "gewoon, volgens de regels, moet".

In 2007 werd ik zwanger was van de oudste. Vanaf het zien van de streepjes op de zwangerschapstests stopte ik bij alle stoplichten. Ik wilde geen risico lopen met mijn dikke buik, en alvast oefenen voor straks: onze kinderen eenduidig een goed voorbeeld voorleven. Het geduld opbrengen was eerst moeilijk, maar later lukte het steeds vaker de gelegenheid te benutten om even niets te doen, om mij heen te kijken en waar te nemen wat er allemaal gebeurde. Dat is in de stad altijd van alles. Soms leidde dat tot gezellige uitwisselingen met andere wachtenden of onverwachte ontmoetingen met (on)bekenden. Ik ben zo iemand die eigenlijk niets of niemand ziet (herkent) tijdens het de fietsen, namelijk.

Hét grote voordeel van deze aanpak was vooral, dat ik mijn eigen gemoedsrust kon bewaren. Als andere verkeersdeelnemers zich opwonden, kon ik dat meestal goed bij hen laten. Soms moest ik mezelf nog eens toespreken: het is jouw keuze je humeur te laten verpesten, het is jouw hart dat klachten krijgt als je je zo opwindt. Ik kies daar niet voor.

Dat was toen. Terug naar nu... voor het eerst in ruim vier jaar had ik in November - hier, in Amstelveen - toch weer een stressmoment in het verkeer. Ik bracht de kinderen in de ochtendspits naar school - de jongste bij mij voor op de fiets, de oudste wat verder achter me, lopend. Het was nog donker. Ik stak, óp de fiets, traag fietsend, een zebrapad over. Op de tweede weghelft trok een langzaamrijdende sliert auto's voorbij. Toen ik op de vluchtheuvel reed, lag het zepbrapad even vrij in de ruimte tussen twee auto's. Ik ging ervan uit dat de volgende auto ons zou zien - en tijdig stoppen.

Het liep anders. Hij zag mij níet, of pas te laat, of verwachtte dat ík zou stoppen... hij moest remmen, met kracht. Zijn wielen stonden al op de zebra. Ongeveer één meter scheidde mijn fiets van zijn bumper.

De bestuurder was kwaad. Boos gebaarde hij naar mij, draaide het raampje open en riep me toe "niet fietsen op het zebrapad!". Toen - en ik schaam me het te zeggen, waarom toch? - werd ik op mijn beurt óók kwaad en slingerde hem onder andere: "Hebt u zelf kinderen? Doe ze de groeten!" naar het hoofd. Ik was er zelf door van slag. Op school vertelde ik het een andere ouder (van huis uit een nuchtere Twent). Hij zei doodgemoedereerd: je mag ook niet fietsen op een zebrapad.

Dat was waar. Waarom liet ik me dan zo gaan deze keer? In plaats van rustig te blijven en "u hebt helemaal gelijk, het spijt me" te zeggen?

Misschien kwam het, omdat ik me al ergerde aan de kinderen. Hadden ze niet genoeg meegewerkt bij het klaarmaken voor school? Liep de oudste zo langzaam? Of lag het aan het fietsvoorzitje waar onze jongste - ze is al vijf - op zat? Het is een toer er van af te stappen zonder mezelf op een pijnlijke plek te bezeren. Ik herinner me vooral, geef ik toe, dat ik vond dat de andere weggebruiker rekening met míjn situatie moest houden... meer, dan ik met de zijne... oei, niet zo fraai.

Leven en leren... oeps!

Dus bij deze, als u dit leest: het spijt me dat ik, rijdend op de fiets met een kind voorop, vlak voor uw neus het zebrapad opreed. U had gelijk. Ik moet me aan de regels houden. Voortaan steek ik het zebrapad lopend over.

En: bedankt dat het u toch lukte bijtijds te remmen.

Nu ik er toch over nadenk: ik zou graag van deze gelegenheid gebruik maken om ook alle andere weggebruikers in Amstelveen te bedanken: voor alle keren dat het lukt om rekening met de kinderen en mij te houden, en voor alle oplettendheid en vriendelijkheid die we daarbij vaak ervaren. Bedankt!

En tot slot bedankt, boze bestuurder, voor de herinnering. Als er iets misgaat in het verkeer denk ik weer aan mijn Amsterdamse mentale Zen wapenrusting. Ik zeg sorry, en probeer aandacht te geven aan de emotie van mezelf en de ander.

  • Dankzij een Coffee en Counselling workshop van Roos Streumer heb ik dit incident nader onder de loep genomen en dit stuk kunnen schrijven. Dankjewel, Roos : ) 
  • De Fietsersbond schrijft al jaren over gedrag in het verkeer (bijvoorbeeld hier of hier). De ANWB misschien ook wel? Ik hoor het graag (zet je link in de  comments).
  • Ben of ken je die boze bestuurder? Laat wat horen en/of stuur dit blogje door... dankjewel!